Sztuka prezentacji badań naukowych

Sztuka prezentacji badań naukowych

Sztuka prezentacji badań naukowych

– o tym, że nawet najtrudniejsze prezentacje i teksty nie muszą (i nie powinny) być nudne i nijakie rozmawiamy z dr hab. Piotrem Wasylczykiem, autorem poradników ?Publikacje naukowe? oraz ?Prezentacje naukowe. Praktyczny poradnik dla studentów, doktorantów i nie tylko?.

Ecorrector: Na co dzień jest Pan fizykiem pracującym na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego i w Institute of Ophthalmology na University College London, jak to się stało, że oprócz tego naucza Pan sztuki prezentacji i pisania tekstów naukowych?

Piotr Wasylczyk: W 2016 roku dowiedziałem się o konkursie FameLab ? naukowcy mają w nim trzy minuty, by opowiedzieć na scenie, przed publicznością o tym, co sami robią w swoich laboratoriach albo o tym, co ich zainteresowało w nauce robionej przez innych. Udało mi się dotrzeć do finału polskiej edycji FameLabu i od tego zaczęła się moja przygoda z naukowym prezentowaniem. Uświadomiłem sobie, że można o nauce opowiadać ciekawie, zrozumiale i inspirująco i zacząłem się zastanawiać, dlaczego tak niewiele jest takich wystąpień na konferencjach, seminariach i sympozjach naukowych. Czy musi być tak, że dominują nudne, drętwe, przeładowane tabelkami, wzorami i wykresami prezentacje, na których trudno wysiedzieć przez 20, nie mówiąc już o 45 minutach? Przeczytałem kilkanaście książek (po angielsku) o prezentowaniu: tych adresowanych do naukowców i takich dla ludzi z biznesu. I pomyślałem, że sam mógłbym napisać nie gorszą, a może i lepszą książkę, specjalnie dla naukowców, po polsku. Wtedy wydawało mi się, że to będzie pierwsza taka pozycja na rynku, potem okazało się, że jest jeszcze kilka podobnych, ale i tak “Prezentacje naukowe. Praktyczny poradnik dla studentów, doktorantów i nie tylko” okazały się dobrym pomysłem ? już po trzech miesiącach od pierwszego wydania w PWN potrzebny był dodruk. Mniej więcej w tym samym czasie PWN zaproponował mi poprowadzenie warsztatów z prezentowania w ramach promocji książki i tak to się zaczęło. Od trzech lat prowadzę rocznie kilka warsztatów dla uczelni, kół naukowych, instytutów badawczych. Najciekawsze ostatnio to przygotowanie młodych polskich naukowców walczących o granty European Research Council (ERC) przed drugim etapem przesłuchań w Brukseli (z pięciu uczestników warsztatu czworo zdobyło te prestiżowe granty) i warsztaty z pisania w ramach programu Executive MBA na Politechnice Warszawskiej.

E: Dlaczego uważa Pan, że jest to ważne? Czyż nie wystarczy skupić się głównie na badaniach a szlifowanie warsztatu pisarskiego i prezentacje zostawić pisarzom i mówcom?

PW: Nieodłączną częścią pracy naukowej jest ogłaszanie swoich wyników, dzielenie się nimi z innymi ? tego nie da się przerzucić na nikogo i naukowcy muszą sobie z tym poradzić sami. Na moich warsztatach zakładam, że uczestnicy przychodzą ze świetnymi wynikami naukowymi ? w Polsce nie brakuje miejsc, gdzie ?robi się naukę? na świetnym, światowym poziomie. Z umiejętnościami prezentowania, czy to na scenie, czy na papierze, jest różnie. Wydaje się, że zakładamy, że młodzi ludzie jakoś sami, ?przez dyfuzję?, nauczą się opowiadać i pisać o swoich wynikach. W efekcie najczęściej powielają oni podpatrzone wzorce i schemat nudnych, niezrozumiałych prezentacji przekazywany jest z pokolenia na pokolenie.

Nauka stała się towarem na globalnym rynku ? uczelnie budują prestiż, naukowcy walczą o granty i pozycje, instytucje o przyciągnięcie najlepszych badaczy. Kluczowa w tym procesie jest doskonała, profesjonalna komunikacja ? wewnątrz grup badawczych, między współpracującymi zespołami, wreszcie z potencjalnymi grantodawcami i biznesem, który mógłby skonsumować czasem wyniki naszych prac. Są ludzie, którym przychodzi to naturalnie, są tacy, którzy potrzebują wiedzy i praktyki, żeby skutecznie się komunikować. Jak, będąc inżynierem, wytłumaczyć lekarzom swój pomysł na nowe urządzenie do pozycjonowania implantów? Jak opowiedzieć potencjalnym inwestorom o swoim pomyśle i przekonać ich, jaki ma on potencjał, by zmienić branżę? Jak w trzy minuty przekonać 16 ekspertów (z czego tylko dwóch z własnej dziedziny), żeby to tobie dali 4 miliony euro na badania? Tobie, a nie innym trzydziestu równie świetnym młodym naukowcom z równie genialnymi pomysłami.

E: Czy może Pan powiedzieć, jakie błędy najczęściej popełniają polscy naukowcy podczas prezentacji swoich wyników? A jakie podczas przygotowywania i pisania artykułów naukowych?

PW: Nie widzę tu problemów specyficznie polskich ? konferencje w Europie czy USA wyglądają bardzo podobnie. Gdybym miał sformułować najkrótszą diagnozę problemów, to byłyby to trzy punkty. Po pierwsze, próbujemy powiedzieć za wiele w krótkim czasie, nie biorąc pod uwagę możliwości przyswajania nowych, złożonych informacji przez słuchaczy. Zamiast zastanowić się, jaką historię możemy im opowiedzieć, rzucamy się do komputera wklejać teksty, wykresy i tabelki do slajdów w Power Point ? taki ?pocisk informacyjny? jest najczęściej zupełnie niestrawny. Po drugie, nie zastanawiamy się, kto będzie na widowni ? inaczej trzeba opowiedzieć o swoich badaniach doktorantom na szkole letniej, inaczej na konferencji specjalistycznej, a jeszcze inaczej na interdyscyplinarnej, gdzie wiele osób słyszy o naszym temacie po raz pierwszy. Po trzecie, wychodząc na scenę przełączamy się w ?tryb prezentera?, w którym za wszelką cenę chcemy brzmieć poważnie, dostojnie, nie okazywać emocji, nie nawiązywać kontaktu z widownią. Tymczasem bez bliskiego kontaktu ze słuchaczami nie jest możliwa skuteczna komunikacja. Może jednym problemem specyficznie polskim jest słaba znajomość angielskiego ? jeśli w jednym zdaniu są cztery błędy gramatyczne i trzy z wymową, to nie sposób słuchać takiego wystąpienia. Ale to się powoli zmienia, bo młodzi ludzie mają do czynienia z językami obcymi od małego.

Jeśli chodzi o pisanie, to oprócz problemów językowych (pisanie po angielsku polską składnią, czyli w ?ponglish?), dopiero uczymy się pisania we współczesnym kanonie naukowym. Chcąc publikować w najlepszych czasopismach, oprócz doskonałych wyników, trzeba też przekonać redaktora i recenzentów, że ?jestem jednym z was? ? czyli wiesz jak się pisze w tym czasopiśmie, jakie są (często niepisane) zasady, jak przygotować profesjonalne ilustracje.

E: Jak Pan ocenia ogólną wiedzę naukowców na ten temat i czy widzi poprawę na przestrzeni dekady?

PW: Nie wiem, jak jest z wiedzą, ale z umiejętnościami raczej słabo. Ja już praktycznie nie jeżdżę na żadne konferencje, bo wiem, że jakość wystąpień będzie w większości przypadków tak słaba, że zmarnuję tylko czas, siedząc kilka godzin na niewygodnym krzesełku. Podobnie jest na instytutowych czy zakładowych seminariach ? większość mówców nie jest w stanie zrozumiale i ciekawie opowiedzieć o tym, czym się zajmują. I nie są to tylko moje doświadczenia ? wielu doktorantów, z którymi rozmawiam przyznaje, że na konferencjach i seminariach są tylko dlatego, że muszą (?szef mi kazał?, ?muszę zbierać punkty?), a nie dlatego, że dowiadują się tam czegokolwiek.

E: A czy według Pana dress code podczas prezentacji na konferencji czy nawet na własnej uczelni jest ważny? Ma Pan jakieś wskazówki dla naszych czytelników w tej materii?

PW: Akurat ja, osoba chodząca na co dzień w t-shircie i polarze, a jedynie przy największych okazjach zakładająca koszulę (ale już nie krawat), nie jestem chyba właściwą osobą, by odpowiedzieć na to pytanie. Podczas wystąpień warto zadbać o schludny, prosty strój, który nie będzie odwracał uwagi słuchaczy ? odradzam koszulki ze śmiesznymi napisami i błyszczącą, ciężką biżuterię. Najważniejsze, by mówca czuł się swobodnie, bo wtedy będzie mógł promieniować tą swobodą i pewnością siebie na widownię.

E: Jakie miałby Pan 3 najważniejsze rady dla młodego naukowca jeśli chodzi o świetną prezentację naukową?

PW:

  1. Dowiedz się jak najwięcej o swojej widowni ? kim są, co wiedzą, a czego nie, co ich może zaciekawić, czego się spodziewają? Co mógłbyś im dać? Pomyśl o swojej prezentacji, jak o podarunku dla nich: oni dadzą ci to, co mają najcenniejszego ? swój czas ? nie zmarnuj go.
  2. Wyłącz komputer, weź kartkę i ołówek i zastanów się, jaką historię możesz opowiedzieć. Dlaczego to, co robisz jest ważne? Na jakie pytanie próbujesz odpowiedzieć? Dlaczego ono jest ciekawe? Potem możesz zaplanować, jakie wyniki pokażesz, ale pamiętaj, że wyniki ? liczby, wykresy, tabele ? nie są najważniejsze. Najważniejsze jest, by widzowie zrozumieli i docenili po co robisz swoje badania i co z nich (teraz i w przyszłości) wynika.
  3. Nie bój się być inny. Dobra wiadomość jest taka, że większość prezentacji naukowych jest tak słaba, że jeśli twoja będzie choć trochę lepsza, to już i tak bardzo się wyróżnisz. Czy musisz na pierwszy slajdzie mieć tytuł i swoje nazwisko? ? przecież ktoś cię przedstawi słuchaczom. Czy na drugim musi być plan? ? jeśli zapowiesz dokładnie co będziesz mówił, stracisz możliwość zaskoczenia widowni. Czy w ogóle musisz mieć jakiekolwiek slajdy wyświetlone z komputera? A może narysujesz kilka schematów na tablicy i one lepiej zilustrują twoją opowieść?

I najważniejsze: nie bój sie być sobą. Widzowie chcą zobaczyć ciebie i twój entuzjazm, a nie robota czytającego monotonnym głosem tekst z ekranu.

 

E: A w kontekście pisania? Jakie 3 wskazówki przekazałby Pan w tym przypadku?

PW:

  1. Artykuł naukowy, podobnie jak prezentacja na scenie, musi opowiadać historię. Czytelnik musi od razu wiedzieć, jaki problem próbujesz rozwiązać i dlaczego on jest istotny ? dla niego, dla twojej dziedziny badań, dla innych.
  2. Bardzo dobrze przemyśl tytuł i abstrakt (streszczenie) ? to na ich podstawie najpierw redaktor i recenzenci zdecydują o przyjęciu bądź odrzuceniu twojego artykułu, a potem czytelnicy zdecydują, czy warto czytać dalej. W naszej książce ?Publikacje naukowe? (napisanej wspólnie z Piotrem Siudą) przygotowaniu tytułu i abstraktu poświęcamy więcej miejsca niż jakiejkolwiek innej części manuskryptu.
  3. Dużo czytaj. Z lektury artykułów w najlepszych czasopismach z twojej dziedziny dowiesz się, jaki jest styl pisania, struktura tekstu, preferowany rejestr języka. Z najlepszej literatury ? powieści, reportażu, felietonów ? nauczysz się używać pięknego, żywego języka zamiast powielać wyświechtane kalki. Jeśli nie czujesz się na siłach napisać tekst świetny, a nie tylko poprawny, nie wahaj się skorzystać z pomocy profesjonalnego redaktora, najlepiej native speakera z rozeznaniem w świecie naukowego publikowania.

I najważniejsze: pisz, by coś ważnego zakomunikować, by coś zmienić, by mieć na coś wpływ, a nie dla samego publikowania.

E: Gdzie w najbliższym czasie będzie można Pana spotkać aby podszkolić się z zakresu prezentacji i warsztatu pisarskiego naukowca?

PW: Staram się na bieżąco publikować terminy nadchodzących warsztatów na stronie www.wasylczyk.com ? w lipcu planujemy warsztaty z prezentowania w zupełnie nowej formule na konferencji OPTO 2019 w Toruniu. Jeśli chciałbyś zorganizować takie warsztaty na swojej uczelni czy w instytucie, napisz do mnie i zobaczymy, co się da zrobić.

E: Serdecznie dziękuję za rozmowę i życzę Panu wielu kolejnych sukcesów zawodowych a także osobistych.

Z dr hab. Potrem Wasylczykiem rozmawiała dr Justyna Cilulko-Dołęga – specjalistka do spraw korekt naukowych w Ecorrectorze. Jeśli masz pytania dotyczącej korekty specjalistycznej swojego artykułu napisz na info@ecorrector.com, a Justyna udzieli Ci wszelkich potrzebnych informacji. 

Jak napisać artykuł naukowy – poradnik

Jak napisać artykuł naukowy – poradnik

Czy zastanawialiście się kiedyś, jak powinno się pisać artykuły naukowe?

Pisanie manuskryptu jest niezwykle trudnym zadaniem, szczególnie jeśli angielski nie jest twoim pierwszym językiem. Może to zająć wiele tygodni i miesięcy, zanim go zredagujesz.

Pierwsza część artykułu to w rzeczywistości nie abstrakt, a tytuł. Chociaż znalezienie odpowiedniego tytułu powinno być proste, często może być jedną z najtrudniejszych części pracy. Tytuł powinien być zwięzły, ale dokładnie opisujący główny cel badania. Innymi słowy, musi być krótki, przekazać główny wynik i być odpowiednio skonstruowany, szczególnie jeśli zostanie przesłany do czasopism naukowych. Zasadniczo tytuł musi jasno określać twoją pracę. Unikaj pisania ogólnych stwierdzeń.

Jedna z najkrótszych części artykułu, a mianowicie streszczenie, jest zwykle poddawana największej liczbie zmian. Dobry abstrakt powinien streścić wszystkie najważniejsze aspekty twojego artykułu w zwięzły sposób. Ponieważ abstrakty są krótkie, trzymaj się głównych wyników, a nie staraj się wcisnąć jak najwięcej szczegółów. Upewnij się, że streszczenie właściwie odzwierciedla twoje kluczowe wnioski. Czytelnik powinien być w stanie zrozumieć przesłanie artykułu po przeczytaniu samego streszczenia – dlatego bardzo ważne jest, aby ta część manuskryptu była poprawna, ponieważ często jest to jedyna część, do której recenzent będzie miał dostęp przed podjęciem decyzji o przejrzeniu całego dokumentu. Jest to również pierwsza część, którą każdy czytelnik przyjrzy się w celu uzyskania informacji o jakości i treści.

Wprowadzenie nie musi być długie i nigdy nie powinno stać się rozszerzonym przeglądem literatury. Nie ma sensu próbować zaimponować recenzentom swoją wiedzą merytoryczną; kluczem jest zwięzłość i omówienie najważniejszych punktów istotnych dla celów twoich badań. Zasadniczo wprowadzenie powinno idealnie zapewnić jasny i spójny opis literatury źródłowej z odpowiednim odniesieniem do głównych twierdzeń. Powinien on ustalić kontekst bieżących prac w stosunku do poprzednich badań.

Sekcja materiałów i metod powinna być stosunkowo prosta i mniej czasochłonna. Krótkie, treściwe zdania są często przydatne, ponieważ styl tej sekcji jest raczej suchy. Najważniejszym aspektem jest to, że zawiera on wszystkie niezbędne informacje potrzebne naukowcom do powtórzenia eksperymentów i sprawdzenia wyników. Jeśli wymagane jest oświadczenie etyczne, na przykład ze względu na wykorzystanie zwierząt laboratoryjnych lub ochotników, należy to wyraźnie stwierdzić. Wiele czasopism ma własny preferowany sposób na wyrażenie tej części, zwykle wspomniany w przewodniku dla autorów. Ważne jest dołączenie oddzielnego pliku statystycznego opisującego zastosowane analizy statystyczne.

Sekcje wyników (i dyskusji) są sercem każdego artykułu badawczego. Często występuje duża elastyczność w zakresie rozmieszczenia wyników, kolejności, w jakiej są one opisane, zawartości schematów i tego, co należy opisać w sekcji wyników. To autor decyduje o tym, jak zorganizować tę sekcję, aby najlepiej odzwierciedlić jej cele.

Dobry artykuł badawczy jest zwięzły, prosty i unika stosowania niepotrzebnych “słów wypełniaczy”. Lub, według słów Antoine’a de Saint-Exupery’ego: “Doskonałość osiąga się nie wtedy, gdy nie ma już nic więcej do dodania, ale kiedy nie pozostaje nic do zabrania”.

Przewodnik pisania naukowego: biologia molekularna

Przewodnik pisania naukowego: biologia molekularna

Niniejszy Przewodnik został przygotowany z myślą o autorach, którzy zamierzają opublikować swoje prace naukowe w międzynarodowych czasopismach recenzowanych. To wydanie Przewodnika skupia się na biologii molekularnej i zapewnia szereg użytecznych informacji, które pomogą w przygotowaniu manuskryptów do publikacji. Zawiera on przegląd głównych sekcji standardowego artykułu naukowego (abstrakt, wprowadzenie, metody, wyniki, wykresy i dyskusja). Opracowany przez nas Przewodnik doradza także w kwestii tego, jak rozplanować poszczególne sekcje, a także wspomina o tym, czego warto uniknąć podczas pisania.

TYTUŁ

Tytuł artykułu powinien być jednoznaczny, aby czytelnik wiedział czego dotyczy praca, bez konieczności zapoznawania się z całością.

? Powinien być konkretny i mieć formę zdania twierdzącego. Unikajmy takich sformułowań, jak ?Studia nad…? czy ?Badania nad…?.

Oto przykład dobrego tytułu dla artykułu: ?Wpływ światła i temperatury na wzrost populacji bakterii Escherichia coli?.

Taki tytuł informuje czytelnika o dokonaniach autora przez odniesienie się do trzech aspektów, a mianowicie do:
? czynników środowiskowych, którymi manipulowano (światło, temperatura),
? parametru, który mierzono (wzrost),
? konkretnego organizmu, który badano (Escherichia coli).

Gdyby tytuł brzmiał ?Wpływ światła i temperatury na Escherichia coli?, czytelnik musiałby domyślać się, które parametry mierzono (czy chodzi o wpływ na reprodukcję, przetrwanie, suchą masę, czy jeszcze coś innego?).

Gdyby natomiast autor zatytułował pracę ?Wpływ czynników środowiskowych na wzrost Escherichia coli?, czytelnik nie wiedziałby, którymi czynnikami środowiskowymi manipulowano.

Z kolei tytuł ?Wpływ światła i temperatury na wzrost organizmu? nie wyjaśniałby czytelnikowi, jaki organizm badano.

ABSTRAKT

Zasadniczo abstrakt odpowiada na następujące pytania:

Jakie znaczenie naukowe ma praca?
(Jakie są jej potencjalne związki z życiem codziennym, badaniem chorób, badaniem procesów, nurtującymi naukę zagadnieniami itp.)

Jakie pytanie stawia artykuł?
Kwestie te będą powiązane z wprowadzeniem. Upewnijmy się, że cel został wyraźnie określony już w pierwszym bądź drugim zdaniu.

Jakie podejście przyjęto w celu udzielenia odpowiedzi na postawione pytanie?
Te kwestie zostaną poszerzone w dziale Metody badań i materiały do badań. Należy nazwać lub krótko opisać kluczową metodologię, jednak bez zagłębiania się w szczegóły.

Jakie rezultaty uzyskano?
Warto to poinformować o rezultatach uzyskanych w związku z postawionym w pracy pytaniem.

Dlaczego rezultaty te mają jakiekolwiek znaczenie?
(związki z szerszym kontekstem naukowym)

Abstrakt nie powinien zawierać:
? długich informacji rysujących tło badań,
? odniesień do innych źródeł,
? skrótów bądź terminów, które mogłyby być niejasne dla czytelnika,
? ilustracji, rysunków, tabel bądź odniesień do nich.

Abstrakt nie może przekraczać określonego limitu słów – powinien być zatem zwięzły, a jednocześnie dostarczać jak najwięcej informacji. Poniżej prezentujemy przykład, jak zachować bezpośredni i jasny charakter informacji.

Przykład problemu: Łącznie wyniki te stanowią pierwszy dowód wyciszania genu metabolizmu kluczowego dla patogenezy w wyniku zaburzeń metylacji DNA, a także możliwe wyjaśnienie występowania mniej złośliwego fenotypu komórek XX w stosunku do komórek zależnych od YY.

Ulepszony przykład: Nasze wyniki ukazują wyciszanie genu metabolizmu kluczowego dla patogenezy w wyniku zaburzeń metylacji DNA i stanowią możliwe wyjaśnienie występowania mniej złośliwego fenotypu wzrostu komórek XX w stosunku do komórek zależnych od YY.

Najlepszy przykład: W niniejszym artykule przedstawiamy bezpośredni związek między wyciszaniem genu metabolizmu w wyniku zaburzeń metylacji DNA i patogenezą. Co istotne, wyniki te stanowią możliwe wyjaśnienie na poziomie molekularnym występowania mniej złośliwego fenotypu komórek XX w stosunku do komórek zależnych od YY.

Abstrakt stanowi precyzyjne streszczenie artykułu, powinien więc być redagowany jako ostatni.

WPROWADZENIE

Wprowadzenie do artykułu spełnia kilka funkcji.
1. Nakreśla kontekst pracy.
Ważne, by omówić tu główną literaturę przedmiotu, posługując się przy tym poprawnymi odwołaniami i streszczając panujące obecne podejście do omawianego problemu.
2. Przedstawia cel pracy w formie hipotezy.
3. Wyjaśnia sposób rozumowania, podejście badawcze oraz możliwe wyniki przeprowadzonych badań.

Informacje zawarte we wprowadzeniu powinny mieć logiczną strukturę, by czytelnik mógł je łatwiej przyswoić. Poniżej przedstawiamy przykładową strukturę wprowadzenia.

1. Rozpocznijmy od nazwania obszaru zainteresowań naszego badania. Użyjmy słów-kluczy z tytułu pracy w kilku pierwszych zdaniach wprowadzenia, by nakierować czytelnika na temat. W ten sposób skupimy jego uwagę na esencji artykułu bez zbędnego uogólniania.

Przykładowo: w pracy poświęconej zachowaniom zwierząt słowa ?zachowanie? i ?hormon? powinny się pojawić na samym początku wprowadzenia.

2. Warto krótko omówić najistotniejsze publikacje z danej dziedziny.
Przedstawmy również przegląd podstawowej literatury poświęconej badaniom danego przedmiotu (wraz z odwołaniami). Ta część nie powinna jednak zawierać długich objaśnień uzupełniających.

Zacznijmy od przedstawienia ogólnej koncepcji, a następnie zawęźmy omawiany zakres do konkretnego tematu. Możemy na przykład wykorzystać odwołania do literatury, by przejść od szerszego kontekstu (zmiany zachowań w zależności od poziomu hormonów) do interesującego nas węższego obszaru (wpływ poziomu badanego hormonu płciowego na zachowania rozrodcze u myszy).

Warto przytoczyć artykuły związane ściśle z badanym zagadnieniem, nie zaś ogólną literaturę uzupełniającą.

3. Wyraźnie określmy hipotezę (cel) artykułu.

4. Przedstawmy jasno sposób rozumowania przyjęty w badaniu problemu. Spróbujmy krótko omówić nasze podejście badawcze. Ta część powinna nastąpić zaraz po przedstawieniu hipotezy.
W uzasadnieniu rozumowania przyjętego w badaniu można wyjaśnić, dlaczego wybraliśmy określony schemat doświadczalny, przedstawić korzyści naukowe wynikające z przyjętego przez nas modelu oraz zalety jego zastosowania w badaniu danego problemu.

Nie jest to miejsce szczegółowego omówienia technik, gdyż zostaną one opisane w sekcji Metody badań i materiały do badań.

METODY BADAŃ I MATERIAŁY DO BADAŃ

W tej sekcji zawarte są wskazówki dotyczące schematu doświadczenia oraz jego wykonania. Powinna ona zostać napisana tak, by inni badacze mogli odtworzyć ten sam eksperyment bez większych trudności.

Sekcja Metodyka badań i materiały do badań rządzi się określoną strukturą i organizacją.

1. Opisuje badany organizm lub organizmy, a także warunki,
w jakich przebywały przed eksperymentem i opiekę, jaką im tam zapewniono.

2. Omawia również schemat doświadczenia oraz doboru próby. Strukturę eksperymentu możemy przedstawić w formie listy. Powinna ona zawierać obiekty kontrolne, warunki wykonywania eksperymentu, badaną zmienną, liczbę zebranych próbek i wykonanych powtórzeń, itd.

3. Dobrze jest ująć także protokół gromadzenia danych i wyjaśnić, jakimi metodami doświadczalnymi się posłużono.

4. Następnie przejdźmy do metod analizy danych. Może być to analiza jakościowa, procedura statystyczna lub inna metoda znajdująca zastosowanie w danym eksperymencie.

Sekcja Metodyka badań i materiały do badań zasadniczo nie jest zbyt rozwlekła.

Ważne, byśmy nie używali kilkakrotnie tego samego zdania do opisu tej samej czynności. Jest kilka prostych sposobów, by uczynić opisy metod bardziej zwięzłymi, a jednocześnie łatwo zrozumiałymi.

Przykład problemu: Szalkę Petriego umieszczono na stole obrotowym. Pokrywkę lekko uchylono. Za pomocą ezy przeniesiono kulturę bakterii na powierzchnię agaru. Stół obrócono ręcznie o 90 stopni. Ezę przesuwano w przód i w tył po agarze, by rozprowadzić bakterie. Następnie zainkubowano je w temperaturze 37oC na 24 godziny.

Ulepszony przykład: Każde naczynie umieszczono na stoliku obrotowym i przy użyciu ezy pomazano po obu stronach świeżą jednodniową kulturą E. coli Następnie zainkubowano je w temperaturze 37 stopni Celsjusza na 24 godziny.

Najlepszy przykład: Każde naczynie pomazano świeżą jednodniową kulturą E. coli i zainkubowano w temperaturze 37 stopni Celsjusza na 24 godziny.
Nie zapominajmy o danych producenta (nazwie i siedzibie firmy) dla mało powszechnych, samodzielnie zakupionych reagentów.

WYNIKI

  • Rdzeń ten sekcji stanowi opisowa prezentacja najważniejszych odkryć zawierająca odwołania do każdego rysunku oraz tabeli.
  • Najłatwiej zapisać wyniki opierając się na rysunkach i tabelach.
  • Struktura tekstu powinna odzwierciedlać porządek występowania rysunków i tabel.
  • Wyniki eksperymentu powinny być zaprezentowane w kolejności, która będzie logicznie wspierać hipotezę.
  • Będą one kluczowe dla sekcji Dyskusja, tutaj można ograniczyć się jedynie do przedstawienia danych. Kwestię tę omówimy szerzej w sekcji Dyskusja.
  • Kluczowe wyniki, które zostaną zaprezentowane, zależeć będą od postawionych wcześniej pytań. Mogą one obejmować takie kwestie, jak najbardziej widoczne schematy, zasadnicze różnice, podobieństwa, korelacje, itp.

Oto kilka prostych sposobów na to, jak przedstawić wyniki w sposób prosty i zrozumiały dla czytelnika:
? Nie ma potrzeby powtarzania dokładnych wartości z rysunków i tabel. W tym miejscu warto wskazać jedynie najważniejszy wynik lub schemat.
? Nie przytaczajmy surowych danych, jeśli możemy je potem uogólnić w tekście.

Ważne, by przytoczyć również negatywne wyniki, nawet jeśli nie potwierdzają one naszej hipotezy.

TABELE I WYKRESY

  • Zasadniczo wykresy służą do porównania wyników eksperymentów, zaś tabele do ich zaprezentowania.
  • Rysunki i tabele powinny być jednoznaczne i zrozumiałe bez konieczności odwoływania się do tekstu.
  • Należy je również kolejno ponumerować.
  • Powinny mieć one przypisane oddzielne numery w takiej kolejności, w jakiej przywoływane są w tekście.
  • Każdy rysunek i tabela musi zawierać krótkie omówienie wyników w formie opisu.
  • Opisy wykresów powinny znajdować się bezpośrednio pod nimi, natomiast opisy tabel – nad nimi.

Efekt wizualny ma tu zasadnicze znaczenie.
? Unikajmy ścieśnionych wykresów i starannie dobierajmy skalę.
? Używajmy właściwego rozmiaru czcionki do opisu osi, aby opis był jak najbardziej czytelny.
? Można tu stosować także łatwo rozpoznawalne symbole i zbiory danych.
? Unikajmy rozwlekłych, skomplikowanych tabel, które można zawsze umieścić w materiałach dodatkowych.

DYSKUSJA

Celem tej sekcji jest zinterpretowanie otrzymanych wyników w obliczu już posiadanej wiedzy na temat przedmiotu badań oraz objaśnienie, w jaki sposób rzucają one nowe światło na dany problem.

Dyskusja będzie się łączyć z wprowadzeniem przez hipotezę, jednak bez powielania zawartych wcześniej kwestii. Innymi słowy, informujemy, w jaki sposób nasze badanie posunęło naprzód daną dziedzinę nauki w stosunku do stanu wiedzy przedstawionego we wstępie.

Jest kilka fundamentalnych kwestii, które powinna zawierać dyskusja.

1. Czy wyniki stanowią odpowiedź dla postawionej hipotezy?
Jak są interpretowane?

2. Czy wyniki są zgodne z opublikowaną dotąd literaturą? Jeśli nie, czy proponują alternatywne rozwiązanie problemu?

3. Jaką nową interpretację przedstawionej we wprowadzeniu hipotezy możemy zaproponować na podstawie wyników badań?

4. Jeśli jest to uzasadnione, jakie dalsze eksperymenty planujemy przeprowadzić w ramach badania?

Dyskusja nie powinna prezentować nowych wyników. Można w niej jednak zawrzeć diagram przedstawiający sposób, w jaki wyniki poszerzają aktualny stan wiedzy. Jeśli, na przykład, obiektem naszych badań był transporter błonowy i odkryliśmy nowe informacje na temat jego mechanizmu, możemy uwzględnić diagram ukazujący, w jaki sposób wyniki te pomagają wyjaśnić funkcjonowanie transportera.

Nie wyolbrzymiajmy wpływu naszych badań na przyszłość nauki. Starajmy się nie nadinterpretować wyników i wpływu naszego badania na naukę. Jeśli się ku temu skłonimy, ułatwiamy recenzentom znalezienie niedociągnięć w pracy.

UWAGI OGÓLNE

Upewnijmy się, że znamy i rozumiemy wytyczne dla autorów opublikowane przez interesujące nas czasopismo. Często zawierają one istotne informacje, takie jak limit słów lub stron, wytyczne dotyczące wykresów oraz stylu bibliografii. Tych wskazówek należy się bezwględnie trzymać.

Dobrze jest również dać pracę do przejrzenia kilku osobom (zarówno z branży, jak i spoza niej). Upewnijmy się, że tekst jest zrozumiały dla szerokiego grona odbiorców.

Nowy Zeszyt Naukowy Akademii Morskiej W Szczecinie!

Nowy Zeszyt Naukowy Akademii Morskiej W Szczecinie!

Z radością informujemy, iż kolejny, 44 już zeszyt naukowy Scientific Journals of the Maritime University of Szczecin, wydawany przez Akademię Morską w Szczecinie został opublikowany! Tak jak informowaliśmy wcześniej, eCORRECTOR zajął się korektą artykułów naukowych, które mogą Państwo znaleźć we wspomnianym zeszycie. Za wykonanie tej usługi otrzymaliśmy dyplom uznania od Akademii. Pełen wykaz artykułów opublikowanych w tym wydaniu znajdą Państwo pod tym likiem. Jednocześnie informujemy, iż nasi native speakerzy już pracują nad korektą artykułów naukowych, które znajdą się w następnym wydaniu kwartalnika!

 

Zapraszamy do lektury!

Kolejny artykuł korygowany przez eCORRECTOR opublikowany

Kolejny artykuł korygowany przez eCORRECTOR opublikowany

Mamy ogromną przyjemność poinformować, iż artykuł ?Changes in genes expression associated with cell stress in the patient with chronic perseverative stuttering? autorstwa J. Góral-Półroli, M.  Żychowskiej, A.  Ziółkowskiego i M.  Pąchalskiej, który przeszedł korektę native speakerów eCORRECTOR został opublikowany w kwartalniku naukowym Acta Neuropsychologica. Jest to recenzowane czasopismo publikujące artykuły poświęcone związkowi mózgu z zachowaniem człowieka. Gratulujemy autorom i dziękujemy za skorzystanie z naszych usług.

Jak przebiega proces korekty naukowej?

Proces korekty naukowej w eCORRECTOR rozpoczyna się od wybrania najlepszego specjalisty, który zajmie sie tekstem. W każdym przypadku są to profesjonaliści doświadczeni w korekcie tekstów naukowych, a niejednokrotnie posiadają oni także tytuł doktora nauk z dziedziny podejmowanej przez manuskrypt. Następnie native speaker przystępuje do pierwszego czytania i nanosi poprawki z włączonym trybem śledzenia zmian, dzięki czemu klient może zobaczyć co i gdzie zostało zmienione. Przed przesłaniem tekstu do klienta jest on czytany parę razy, aby wyeliminować wszystkie błędy. Ostatecznie klient otrzymuje dwie wersje pliku ? PROOF ? z włączonym trybem śledzenia zmian oraz ? FINAL ? z zaakceptowanymi wszystkimi zmianami.

Za każdym razem gdy otrzymujemy zlecenie na korektę native speakerów redaktor naczelny eCORRECTOR dobiera jak najlepszych ekspertów, którzy nie tylko poprawią ewentualne błędy, ale także nadadzą nową jakość napisanym manuskryptom. Poza tym redaktor naczelny, dr Mark Hunt stale kontroluje jakość ich pracy. Dodatkowo Gwarancja Kontroli Jakości daje pewność, iż tekst będzie poprawiany przez native speakerów aż do uzyskania pełnej satysfakcji, bez ponoszenia dodatkowych kosztów.

Zapraszamy do kontaktu z nami i jeszcze raz gratulujemy autorom publikacji artykułu!

eCORRECTOR Startuje Z Serią Poradników Dla Naukowców!

eCORRECTOR Startuje Z Serią Poradników Dla Naukowców!

Tak jak zapowiadaliśmy na początku miesiąca eCORRECTOR startuje z autorską serią poradników dla naukowców! Cała seria będzie miała na celu pomóc naukowcom w pisaniu jeszcze lepszych artykułów, które zostaną opublikowane w prestiżowych pismach branżowych. Dokładnie tak samo jak w przypadku poradników dla biznesu, wydawnictwo to będzie pojawiało się cyklicznie i będziemy rozsyłać je w mailach, a także umieszczać na naszej stronie.

Napisanie artykułu naukowego jest niezwykle czasochłonnym zajęciem i często okazuje się, że te 5-10 stron, które napisaliśmy to streszczenie lat poświęconych na badania. Dlatego też każdy naukowiec pragnie zaprezentować swoją pracę w sposób przejrzysty i oczywiście w taki sposób, aby została ona zaakceptowana przez recenzentów. Poradnik, ?Advice on Writing Better Scientific Articles?, który prezentujemy poniżej, przedstawia sposoby na poprawienie każdego z elementów artykułu, począwszy od tytułu, skończywszy na omówieniu. Poradnik ten skierowany jest przede wszystkim do mniej doświadczonych badaczy, jednak nawet dla tych już doświadczonych powinien okazać się pomocny. Przygotowaniem tego wydawnictwa zajął się dr Mark Hunt z Uniwersytetu w Cambridge, który ma na swoim koncie 20 publikacji i wiele wykonanych korekt.

Napisanie manuskryptu po angielsku może być trudne dla osób, dla których jest to drugi język, a tym bardziej dla osób nie będących native speakerami angielskiego. Poziom językowy artykułu jest jedną z najważniejszych elementów ocenianych przez recenzentów. eCORRECTOR stara się pomóc naukowcom, aby napisana przez nich prace były na najwyższym językowym poziomie dzięki usłudze specjalistycznej korekty językowej. Manuskrypty sprawdzane są przez amerykańskich bądź angielskich native speakerów, którzy są ekspertami z różnych dziedzin nauki i są tak dobierani, aby ich wiedza odpowiadała profilowi dokumentu. Wszyscy nasi native speakerzy mają doświadczenie w publikacji artykułów w branżowych magazynach i zdecydowana większość z nich posiada tytuł doktora nauk. Poza nadaniem pracom naturalnego językowego brzmienia, nasi eksperci często doradzają co jeszcze można zmienić, aby były one jeszcze lepszy.
.
Prosimy do nas napisać, jeśli mają Państwo propozycje dotyczące tematyki następnych poradników, a także jeśli chcą Państwo dowiedzieć się więcej o usłudze korekty tekstów naukowych.