Webinar eCORRECTORa. “Writing scientific manuscripts ? work smarter, not harder”

Webinar eCORRECTORa. “Writing scientific manuscripts ? work smarter, not harder”

W zeszłym tygodniu, 21 kwietnia, zorganizowaliśmy kolejne nasze webinarium tym razem pt.: ?Writing scientific manuscripts ? work smarter, not harder?. Okazało się być ogromnym sukcesem i bardzo cieszy nas takie spore grono uczestników ? ponad 70 osób. Moderatorem był współzałożyciel i redaktor naczelny eCORRECTOR, dr hab. Mark J. Hunt, a naszym głównym mówcą, który poprowadził cały wykład, była dr Suzanne Naser, która uzyskała stopień doktora z chemii na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa w USA.

Głównym celem webinaru było przedstawienie uczestnikom podstaw pisania prac naukowych, jak przygotować swoją pracę i zaprezentować ją w możliwie najlepszy sposób, a także jak nie stracić przy tym wszystkim głowy.

Wielu doktorantów, którzy wzięli udział, otrzymało świadectwo uczestnictwa, które będą dołączyć do raportu z postępów na swoich uczelniach.

eCORRECTOR jako firma zajmująca się korektą i redakcją zawsze stara się pomóc autorom w przygotowywaniu artykułów do złożenia w czasopiśmie naukowym, poprzez oferowanie usługi korekty/redakcji czy nawet udzielając wskazówek, dlatego chcemy podzielić się z Wami kilkoma istotniejszymi kwestiami, które zostały poruszane podczas naszego ostatniego wydarzenia:

1. Przygotowanie manuskryptu

Pomóż swojej pracy/wynikom dotrzeć do szerokiego grona odbiorców i ?poszerzać granicę nauki? ? brzmi banalnie, ale wszyscy to robicie. Aby tego dokonać, dostosuj swój tekst do redaktora/recenzentów, ale także odbiorców/czytelników ? będą go cytować, co pozwoli mu na dotarcie do szerszego grona odbiorców.

2. Kluczowe aspekty procesu recenzyjnego

Redaktor i Recenzenci proszeni są o zwrócenie uwagi na:

? Trafność ? Czy tekst wpisuje się w tematykę czasopisma? Odpowiedni dla grupy docelowej?

? Nowość ? Wkład w dziedzinę (nowa wiedza lub zastosowanie)? Wyniki uzasadniają wnioski?

? Prezentacja ? Czy praca jest czytelnie napisana? Przedstawiona zgodnie z wytycznymi czasopisma?

Impact factor wskazuje, ile razy artykuły w czasopiśmie są cytowane w innych pracach w danym okresie. Na przykład impact factor równy 3 wskazuje, że każdy artykuł w czasopiśmie był cytowany średnio 3 razy w określonym okresie. Zakłada się, że wielokrotnie cytowany tekst przedstawia nowatorskie, interesujące lub ważne badania.

Nie ma korelacji między wskaźnikiem akceptacji/odrzucenia a impact factorem czasopisma.

3. Co sprawia, że tytuł jest dobry?

Tytuły można wyszukiwać i jest to pierwsza rzecz, której czytelnik używa, aby ocenić, czy w ogóle się nim zainteresować. Zbyt zabawne tytuły  albo oparte na grze słownej będą trudniejsze do znalezienia, a i samo znaczenie owej gry może zginąć w tłumaczeniu. Powinien więc być nie za krótki, aby dobrze opisywał treść, ale też nie za długi, by był czytelny i zrozumiały. Spraw by był deklaratywny (unikaj zwrotów jak ?studium? itp.) oraz unikaj skrótów i żargonu.

4. Wyrażenia i dobór słów ? bądź zwięzły i konkretny

Unikaj zbyt wielu wyrażeń wprowadzających

× Therefore, as shown in Fig. 3, under alkaline conditions, because of the higher number of active sites, catalyst 2 shows better activity than catalyst 1.

? Therefore, catalyst 2 outperforms catalyst 1 under alkaline conditions because it has more available active sites (Fig. 3).

Nawiasy mogą pomóc!

× It can be seen from Fig 2. that?

? As shown in Figure 2, ?

? Specifically, ? (Fig. 2).

Co nie znaczy, że nie możesz używać tzw. ?wyrazów przejścia? !

? First, second, third, finally. (Not firstly, secondly, thirdly?)

? Furthermore/moreover/overall?

? Therefore/thus/additionally/as a result?

Jak zatem widać z tych kilku punktów, praca nad artykułem naukowym nie jest łatwa, więc dlaczego nie ułatwić sobie życia w tym aspekcie i nie skorzystać z profesjonalnej pomocy.

Writing scientific manuscripts

Możesz dowiedzieć się więcej o naszej usłudze korekty i edycji tutaj. Jeśli chodzi o doktorów, którzy pracują nad artykułami, możesz znaleźć więcej informacji na ich temat, odwiedzając tę stronę. Nie zapomnijcie polubić naszego profilu Facebookowego i zasubskrybować kanału YouTube by być na bieżąco z naszymi treściami!

Skuteczne wnioski o grant NCN

OSTATNIE 2 TYGODNIE!

Termin składania wniosków w konkursach NCN

W czerwcu mija termin składania wniosków konkursowych w konkursach OPUS 21, PRELUDIUM 20 oraz DIOSCURI 4. Wnioski można przesyłać tylko do 15.06.2021 r.

 

 

Czy 1 200 000 złotych mogłoby wpłynąć na Twoje badania?

W ubiegłym roku w ramach konkursu OPUS rozdysponowano ponad 900 mln złotych między 706 projektów, co daje średnio ponad 1.2 mln zł na jeden projekt. Rok wcześniej Narodowe Centum Nauki do finansowania zakwalifikowało 673 projekty, oferując średnio ponad 1 mln zł na projekt.

Nie musisz być profesorem

Zaledwie 32% finansowanych projektów w konkursie OPUS to wnioski osób z tytułem profesora. Co więcej, ponad 17 mln złotych trafiło do osób bez stopnia doktorskiego! Jeszcze lepiej pod tym względem przedstawia się, skierowany do naukowców, którzy są na początku swojej kariery, konkurs PRELUDIUM – ponad 721 mln złotych trafiło do osób bez stopnia doktora, co stanowi ponad 99% środków rozdysponowanych w ostatnich 10 latach, z czego blisko 70 mln w roku ubiegłym trafiło do 452 naukowców.

ale musisz złożyć wniosek

eCORRECTOR ściśle współpracuje z naukowcami, wśród których wielu otrzymało dofinansowanie od amerykańskich, brytyjskich lub polskich instytucji naukowych. Ich doświadczenie pozwala na zaoferowanie specjalistycznej oferty korekty wniosków o grant, która znacząco poprawia jakość prezentacji treści wniosku o grant. Oprócz wspierania badaczy w przygotowaniu wniosku o grant, eCORRECTOR ma bogate doświadczenie w niesieniu wsparcia podczas pisania artykułów do międzynarodowych czasopism recenzowanych oraz prac habilitacyjnych.

Przewodnik pisania naukowego: biologia molekularna

Przewodnik pisania naukowego: biologia molekularna

Niniejszy Przewodnik został przygotowany z myślą o autorach, którzy zamierzają opublikować swoje prace naukowe w międzynarodowych czasopismach recenzowanych. To wydanie Przewodnika skupia się na biologii molekularnej i zapewnia szereg użytecznych informacji, które pomogą w przygotowaniu manuskryptów do publikacji. Zawiera on przegląd głównych sekcji standardowego artykułu naukowego (abstrakt, wprowadzenie, metody, wyniki, wykresy i dyskusja). Opracowany przez nas Przewodnik doradza także w kwestii tego, jak rozplanować poszczególne sekcje, a także wspomina o tym, czego warto uniknąć podczas pisania.

TYTUŁ

Tytuł artykułu powinien być jednoznaczny, aby czytelnik wiedział czego dotyczy praca, bez konieczności zapoznawania się z całością.

? Powinien być konkretny i mieć formę zdania twierdzącego. Unikajmy takich sformułowań, jak ?Studia nad…? czy ?Badania nad…?.

Oto przykład dobrego tytułu dla artykułu: ?Wpływ światła i temperatury na wzrost populacji bakterii Escherichia coli?.

Taki tytuł informuje czytelnika o dokonaniach autora przez odniesienie się do trzech aspektów, a mianowicie do:
? czynników środowiskowych, którymi manipulowano (światło, temperatura),
? parametru, który mierzono (wzrost),
? konkretnego organizmu, który badano (Escherichia coli).

Gdyby tytuł brzmiał ?Wpływ światła i temperatury na Escherichia coli?, czytelnik musiałby domyślać się, które parametry mierzono (czy chodzi o wpływ na reprodukcję, przetrwanie, suchą masę, czy jeszcze coś innego?).

Gdyby natomiast autor zatytułował pracę ?Wpływ czynników środowiskowych na wzrost Escherichia coli?, czytelnik nie wiedziałby, którymi czynnikami środowiskowymi manipulowano.

Z kolei tytuł ?Wpływ światła i temperatury na wzrost organizmu? nie wyjaśniałby czytelnikowi, jaki organizm badano.

ABSTRAKT

Zasadniczo abstrakt odpowiada na następujące pytania:

Jakie znaczenie naukowe ma praca?
(Jakie są jej potencjalne związki z życiem codziennym, badaniem chorób, badaniem procesów, nurtującymi naukę zagadnieniami itp.)

Jakie pytanie stawia artykuł?
Kwestie te będą powiązane z wprowadzeniem. Upewnijmy się, że cel został wyraźnie określony już w pierwszym bądź drugim zdaniu.

Jakie podejście przyjęto w celu udzielenia odpowiedzi na postawione pytanie?
Te kwestie zostaną poszerzone w dziale Metody badań i materiały do badań. Należy nazwać lub krótko opisać kluczową metodologię, jednak bez zagłębiania się w szczegóły.

Jakie rezultaty uzyskano?
Warto to poinformować o rezultatach uzyskanych w związku z postawionym w pracy pytaniem.

Dlaczego rezultaty te mają jakiekolwiek znaczenie?
(związki z szerszym kontekstem naukowym)

Abstrakt nie powinien zawierać:
? długich informacji rysujących tło badań,
? odniesień do innych źródeł,
? skrótów bądź terminów, które mogłyby być niejasne dla czytelnika,
? ilustracji, rysunków, tabel bądź odniesień do nich.

Abstrakt nie może przekraczać określonego limitu słów – powinien być zatem zwięzły, a jednocześnie dostarczać jak najwięcej informacji. Poniżej prezentujemy przykład, jak zachować bezpośredni i jasny charakter informacji.

Przykład problemu: Łącznie wyniki te stanowią pierwszy dowód wyciszania genu metabolizmu kluczowego dla patogenezy w wyniku zaburzeń metylacji DNA, a także możliwe wyjaśnienie występowania mniej złośliwego fenotypu komórek XX w stosunku do komórek zależnych od YY.

Ulepszony przykład: Nasze wyniki ukazują wyciszanie genu metabolizmu kluczowego dla patogenezy w wyniku zaburzeń metylacji DNA i stanowią możliwe wyjaśnienie występowania mniej złośliwego fenotypu wzrostu komórek XX w stosunku do komórek zależnych od YY.

Najlepszy przykład: W niniejszym artykule przedstawiamy bezpośredni związek między wyciszaniem genu metabolizmu w wyniku zaburzeń metylacji DNA i patogenezą. Co istotne, wyniki te stanowią możliwe wyjaśnienie na poziomie molekularnym występowania mniej złośliwego fenotypu komórek XX w stosunku do komórek zależnych od YY.

Abstrakt stanowi precyzyjne streszczenie artykułu, powinien więc być redagowany jako ostatni.

WPROWADZENIE

Wprowadzenie do artykułu spełnia kilka funkcji.
1. Nakreśla kontekst pracy.
Ważne, by omówić tu główną literaturę przedmiotu, posługując się przy tym poprawnymi odwołaniami i streszczając panujące obecne podejście do omawianego problemu.
2. Przedstawia cel pracy w formie hipotezy.
3. Wyjaśnia sposób rozumowania, podejście badawcze oraz możliwe wyniki przeprowadzonych badań.

Informacje zawarte we wprowadzeniu powinny mieć logiczną strukturę, by czytelnik mógł je łatwiej przyswoić. Poniżej przedstawiamy przykładową strukturę wprowadzenia.

1. Rozpocznijmy od nazwania obszaru zainteresowań naszego badania. Użyjmy słów-kluczy z tytułu pracy w kilku pierwszych zdaniach wprowadzenia, by nakierować czytelnika na temat. W ten sposób skupimy jego uwagę na esencji artykułu bez zbędnego uogólniania.

Przykładowo: w pracy poświęconej zachowaniom zwierząt słowa ?zachowanie? i ?hormon? powinny się pojawić na samym początku wprowadzenia.

2. Warto krótko omówić najistotniejsze publikacje z danej dziedziny.
Przedstawmy również przegląd podstawowej literatury poświęconej badaniom danego przedmiotu (wraz z odwołaniami). Ta część nie powinna jednak zawierać długich objaśnień uzupełniających.

Zacznijmy od przedstawienia ogólnej koncepcji, a następnie zawęźmy omawiany zakres do konkretnego tematu. Możemy na przykład wykorzystać odwołania do literatury, by przejść od szerszego kontekstu (zmiany zachowań w zależności od poziomu hormonów) do interesującego nas węższego obszaru (wpływ poziomu badanego hormonu płciowego na zachowania rozrodcze u myszy).

Warto przytoczyć artykuły związane ściśle z badanym zagadnieniem, nie zaś ogólną literaturę uzupełniającą.

3. Wyraźnie określmy hipotezę (cel) artykułu.

4. Przedstawmy jasno sposób rozumowania przyjęty w badaniu problemu. Spróbujmy krótko omówić nasze podejście badawcze. Ta część powinna nastąpić zaraz po przedstawieniu hipotezy.
W uzasadnieniu rozumowania przyjętego w badaniu można wyjaśnić, dlaczego wybraliśmy określony schemat doświadczalny, przedstawić korzyści naukowe wynikające z przyjętego przez nas modelu oraz zalety jego zastosowania w badaniu danego problemu.

Nie jest to miejsce szczegółowego omówienia technik, gdyż zostaną one opisane w sekcji Metody badań i materiały do badań.

METODY BADAŃ I MATERIAŁY DO BADAŃ

W tej sekcji zawarte są wskazówki dotyczące schematu doświadczenia oraz jego wykonania. Powinna ona zostać napisana tak, by inni badacze mogli odtworzyć ten sam eksperyment bez większych trudności.

Sekcja Metodyka badań i materiały do badań rządzi się określoną strukturą i organizacją.

1. Opisuje badany organizm lub organizmy, a także warunki,
w jakich przebywały przed eksperymentem i opiekę, jaką im tam zapewniono.

2. Omawia również schemat doświadczenia oraz doboru próby. Strukturę eksperymentu możemy przedstawić w formie listy. Powinna ona zawierać obiekty kontrolne, warunki wykonywania eksperymentu, badaną zmienną, liczbę zebranych próbek i wykonanych powtórzeń, itd.

3. Dobrze jest ująć także protokół gromadzenia danych i wyjaśnić, jakimi metodami doświadczalnymi się posłużono.

4. Następnie przejdźmy do metod analizy danych. Może być to analiza jakościowa, procedura statystyczna lub inna metoda znajdująca zastosowanie w danym eksperymencie.

Sekcja Metodyka badań i materiały do badań zasadniczo nie jest zbyt rozwlekła.

Ważne, byśmy nie używali kilkakrotnie tego samego zdania do opisu tej samej czynności. Jest kilka prostych sposobów, by uczynić opisy metod bardziej zwięzłymi, a jednocześnie łatwo zrozumiałymi.

Przykład problemu: Szalkę Petriego umieszczono na stole obrotowym. Pokrywkę lekko uchylono. Za pomocą ezy przeniesiono kulturę bakterii na powierzchnię agaru. Stół obrócono ręcznie o 90 stopni. Ezę przesuwano w przód i w tył po agarze, by rozprowadzić bakterie. Następnie zainkubowano je w temperaturze 37oC na 24 godziny.

Ulepszony przykład: Każde naczynie umieszczono na stoliku obrotowym i przy użyciu ezy pomazano po obu stronach świeżą jednodniową kulturą E. coli Następnie zainkubowano je w temperaturze 37 stopni Celsjusza na 24 godziny.

Najlepszy przykład: Każde naczynie pomazano świeżą jednodniową kulturą E. coli i zainkubowano w temperaturze 37 stopni Celsjusza na 24 godziny.
Nie zapominajmy o danych producenta (nazwie i siedzibie firmy) dla mało powszechnych, samodzielnie zakupionych reagentów.

WYNIKI

  • Rdzeń ten sekcji stanowi opisowa prezentacja najważniejszych odkryć zawierająca odwołania do każdego rysunku oraz tabeli.
  • Najłatwiej zapisać wyniki opierając się na rysunkach i tabelach.
  • Struktura tekstu powinna odzwierciedlać porządek występowania rysunków i tabel.
  • Wyniki eksperymentu powinny być zaprezentowane w kolejności, która będzie logicznie wspierać hipotezę.
  • Będą one kluczowe dla sekcji Dyskusja, tutaj można ograniczyć się jedynie do przedstawienia danych. Kwestię tę omówimy szerzej w sekcji Dyskusja.
  • Kluczowe wyniki, które zostaną zaprezentowane, zależeć będą od postawionych wcześniej pytań. Mogą one obejmować takie kwestie, jak najbardziej widoczne schematy, zasadnicze różnice, podobieństwa, korelacje, itp.

Oto kilka prostych sposobów na to, jak przedstawić wyniki w sposób prosty i zrozumiały dla czytelnika:
? Nie ma potrzeby powtarzania dokładnych wartości z rysunków i tabel. W tym miejscu warto wskazać jedynie najważniejszy wynik lub schemat.
? Nie przytaczajmy surowych danych, jeśli możemy je potem uogólnić w tekście.

Ważne, by przytoczyć również negatywne wyniki, nawet jeśli nie potwierdzają one naszej hipotezy.

TABELE I WYKRESY

  • Zasadniczo wykresy służą do porównania wyników eksperymentów, zaś tabele do ich zaprezentowania.
  • Rysunki i tabele powinny być jednoznaczne i zrozumiałe bez konieczności odwoływania się do tekstu.
  • Należy je również kolejno ponumerować.
  • Powinny mieć one przypisane oddzielne numery w takiej kolejności, w jakiej przywoływane są w tekście.
  • Każdy rysunek i tabela musi zawierać krótkie omówienie wyników w formie opisu.
  • Opisy wykresów powinny znajdować się bezpośrednio pod nimi, natomiast opisy tabel – nad nimi.

Efekt wizualny ma tu zasadnicze znaczenie.
? Unikajmy ścieśnionych wykresów i starannie dobierajmy skalę.
? Używajmy właściwego rozmiaru czcionki do opisu osi, aby opis był jak najbardziej czytelny.
? Można tu stosować także łatwo rozpoznawalne symbole i zbiory danych.
? Unikajmy rozwlekłych, skomplikowanych tabel, które można zawsze umieścić w materiałach dodatkowych.

DYSKUSJA

Celem tej sekcji jest zinterpretowanie otrzymanych wyników w obliczu już posiadanej wiedzy na temat przedmiotu badań oraz objaśnienie, w jaki sposób rzucają one nowe światło na dany problem.

Dyskusja będzie się łączyć z wprowadzeniem przez hipotezę, jednak bez powielania zawartych wcześniej kwestii. Innymi słowy, informujemy, w jaki sposób nasze badanie posunęło naprzód daną dziedzinę nauki w stosunku do stanu wiedzy przedstawionego we wstępie.

Jest kilka fundamentalnych kwestii, które powinna zawierać dyskusja.

1. Czy wyniki stanowią odpowiedź dla postawionej hipotezy?
Jak są interpretowane?

2. Czy wyniki są zgodne z opublikowaną dotąd literaturą? Jeśli nie, czy proponują alternatywne rozwiązanie problemu?

3. Jaką nową interpretację przedstawionej we wprowadzeniu hipotezy możemy zaproponować na podstawie wyników badań?

4. Jeśli jest to uzasadnione, jakie dalsze eksperymenty planujemy przeprowadzić w ramach badania?

Dyskusja nie powinna prezentować nowych wyników. Można w niej jednak zawrzeć diagram przedstawiający sposób, w jaki wyniki poszerzają aktualny stan wiedzy. Jeśli, na przykład, obiektem naszych badań był transporter błonowy i odkryliśmy nowe informacje na temat jego mechanizmu, możemy uwzględnić diagram ukazujący, w jaki sposób wyniki te pomagają wyjaśnić funkcjonowanie transportera.

Nie wyolbrzymiajmy wpływu naszych badań na przyszłość nauki. Starajmy się nie nadinterpretować wyników i wpływu naszego badania na naukę. Jeśli się ku temu skłonimy, ułatwiamy recenzentom znalezienie niedociągnięć w pracy.

UWAGI OGÓLNE

Upewnijmy się, że znamy i rozumiemy wytyczne dla autorów opublikowane przez interesujące nas czasopismo. Często zawierają one istotne informacje, takie jak limit słów lub stron, wytyczne dotyczące wykresów oraz stylu bibliografii. Tych wskazówek należy się bezwględnie trzymać.

Dobrze jest również dać pracę do przejrzenia kilku osobom (zarówno z branży, jak i spoza niej). Upewnijmy się, że tekst jest zrozumiały dla szerokiego grona odbiorców.

Przewodnik pisania naukowego: nauki chemiczne

Przewodnik pisania naukowego: nauki chemiczne

Ten przewodnik ma na celu wsparcie autorów i redaktorów w przygotowaniu artykułów naukowych w dziedzinie nauk chemicznych. Ogólnym celem artykułu powinno być przedstawienie kompleksowego przeglądu prowadzonych badań w sposób jasny i precyzyjny, bez zbędnych powtórzeń czy ozdobników.  Niniejszy poradnik omówi najważniejsze cele każdej sekcji artykułu i ukierunkuje ich tworzenie. Na końcu poruszymy kwestię wizualnej prezentacji i formatowania artykułów.

W idealnym świecie każdy artykuł prezentuje się korzystnie, jest konsekwentnie dopracowany i pozbawiony błędów, tak jakby został przygotowany z należytą uwagą i dbałością o szczegóły. To właśnie te szczegóły są często jednak traktowane jako kwestie drugorzędne, choć to one mogą mieć znaczący wpływ na postrzeganie artykułu, zwłaszcza przez redaktorów i recenzentów, którzy niejednokrotnie pracują pod presją czasu, stąd zrobienie odpowiedniego wrażenia jest ogromnie ważne.

TYTUŁ

Tytuł artykułu należy sformułować używając jak najmniejszej liczby słów, ale wciąż wyraźnie i precyzyjnie odzwierciedlając treść tekstu. Powinien on przede wszystkim opisywać badania, choć doskonale byłoby także wspomnieć o kluczowym wyniku. Dla przykładu, “Zastosowanie soli litu jako elektrolitu w baterii Li-S prowadzące do zwiększonej zdolności i stabilności” jest lepszym tytułem niż “Badanie zastosowania soli litu jako elektrolitu w bateriach Li-S”. Należy  też unikać stosowania niezdefiniowanych skrótów (chyba że są bardzo dobrze znane, np.: NMR, SEM, itp.). Lepiej uwzględnić odpowiednie słowa kluczowe, dzięki którym artykuł pojawi się w wynikach wyszukiwania po wpisaniu konkretnych haseł.

Autorzy często umieszczają tytuł jako pierwszy. Po zakończeniu redagowania artykułu należy do niego wrócić i ponownie przeczytać, zwracając uwagę na następujące kwestie:

  • Czy jest on jasny i zwięzły?
  • Czy dokładnie opisuje najważniejsze kwestie podjęte w artykule?
  • Czy zawiera aluzję do kluczowego lub interesującego wyniku?
  • Jeśli inny badacz specjalizujący się w dziedzinie szuka artykułów na ten sam temat, co wpisałby w wyszukiwarkę ? czy tytuł artykułu ułatwia jego znalezienie?
  • Czy jest bezbłędny i poprawnie sformatowany? Czy wzory chemiczne są zapisane bez błędów, takich jak pisownia CO2 zamiast CO2? (Patrz: sekcja formatowania)

ABSTRAKT

Streszczenie powinno być krótkim, jasnym podsumowaniem całego tekstu w około 100-250 słowach. Dobry abstrakt pokrótce omawia tło badań i wyjaśnia motywację do ich podjęcia, sposób prowadzenia, najważniejszy wynik, a kończy się wspomnieniem możliwych implikacji dla przyszłych badań czy potencjalnych zastosowań i/lub szeroko rozumianego obszaru badawczego. Podobnie jak w przypadku tytułu, dobry abstrakt to naprawdę ważna część manuskryptu – często na jej podstawie recenzent decyduje, czy warto zapoznać się z resztą tekstu. To również pierwszy element, na który spojrzy czytelnik i wyciągnie informacje o jakości oraz treści całości. Warto spróbować zawrzeć i tu słowa kluczowe, które zwiększą szanse na wyświetlenie artykułu w wynikach wyszukiwania.

Po zakończeniu całego artykułu, koniecznie trzeba wrócić do streszczenia. Warto sprawdzić, czy zrozumiale i precyzyjnie opisuje treści zawarte w manuskrypcie:

  • Czy jest on jasny i zwięzły?
  • Czy dokładnie opisuje najważniejsze kwestie podjęte w artykule?
  • Czy trafnie opisuje główne wyniki i osiągnięcia?
  • Czy tekst jest napisany w sposób bezbłędny oraz sformatowany konsekwentnie i poprawnie? (Patrz: sekcja formatowania)

WPROWADZENIE

We wprowadzeniu należy przedstawić swoje badania w kontekście szerszej literatury i wyjaśnić tło problemu, który tekst ma rozwiązać. Pierwszy akapit powinien być ogólnym wprowadzeniem do problemu i opisem zasadności takich badań (związek z magazynowaniem energii, wody pitnej, farmaceutyką, określonymi chorobami, technologią użytkową, zrównoważonym rozwojem, produkcją żywności itp.?). W dalszych 2-3 akapitach należy bardziej szczegółowo opisać badania tego problemu uprzednio przedstawione w literaturze. Jest to miejsce także to, co osiągnięto dzięki badaniom innych naukowców i własnej działalności badawczej poprzedzającej napisanie artykułu (odwołując się do tej pracy w sposób wyważony). Docierając do końca tej części tekstu czytelnik powinien mieć świadomość, że istnieje pewien brak w zasobach wiedzy. Dzięki temu można przejść do ostatniego akapitu, czyli przedstawienia celów tego artykułu i ogólnej hipotezy.

Po zakończeniu wprowadzenia trzeba przeczytać je ponownie, mając na uwadze następujące kwestie:

  • Czy czytelnik zrozumie doniosłość pracy i powód, dla którego badania zostały przeprowadzone?
  • Czy tekst zrozumiale przekazuje informacje o tym, jak praca wpisuje się w szerszy zakres literatury?
  • Czy cele i hipotezy badawcze są dobrze wyjaśnione?
  • Czy odwołania do literatury są użyte w sposób właściwy i wyważony?
  • Czy tekst jest napisany w sposób bezbłędny oraz sformatowany konsekwentnie i poprawnie? (Patrz sekcja formatowania)

BADANIE

Najważniejszym aspektem eksperymentalnej części artykułu jest zawarcie w nim wszystkich niezbędnych informacji – danych koniecznych do tego, aby inny naukowiec mógł powtórzyć eksperyment i odtworzyć wyniki. Można oczywiście założyć znajomość standardowych procedur (np. suszenie rozpuszczalników, ustawienia standardowe reakcji, techniki separacji i oczyszczania, itp.). Jednakże należy podać dokładne warunki badania w stosownych przypadkach (np. temperatura, ciśnienie, masa, stężenie, rozpuszczalnik, atmosfera, itp.). Można odwołać się do uprzednio opisanych procedur, o ile są one odpowiednio przytoczone, a podane odwołanie zawiera kompletne informacje na ich temat.

Powszechną praktyką jest wydzielenie wstępnej podsekcji (1. Materiały) opisującej pełną listę materiałów użytych w badaniach, ich czystość i pochodzenie, a także wszelkie stosowne komentarze dotyczące ich dalszego oczyszczania lub procedur przechowywania. Kolejna podsekcja opisuje wtedy procedury analityczne (2. Charakteryzacja), wyszczególniając wszystkie zastosowane techniki charakteryzacji, markę i numer modelu urządzenia pomiarowego, a także dokładne parametry operacyjne gdzie jest to stosowne (np. temperatura, przepływ, długość fali, itp.). Następne podsekcje powinny wymienić doświadczenia w logicznej kolejności, obejmując wszystkie znaczące dane eksperymentalne i charakteryzujące każdy wytworzony związek. Ponadto, jeśli tekst wymaga odwołania do kodeksu etycznego, na przykład ze względu na wykorzystanie zwierząt laboratoryjnych lub ochotników, powinno się ono również znaleźć w tej sekcji.

Po zakończeniu jej redagowania warto wrócić i przeczytać ją ponownie:

  • Czy zawiera ona szczegóły dotyczące wszystkich materiałów i przyrządów użytych w badaniach?
  • Czy podane są wszystkie informacje konieczne do replikacji każdego z elementów eksperymentu, aby inny naukowiec mógł wygenerować takie same wyniki?
  • Czy sekcja wymienia wszystkie konieczne dane charakteryzacji?
  • Czy zawiera odwołanie do kodeksu etycznego, jeśli jest ono konieczne?
  • Czy tekst jest napisany w sposób bezbłędny oraz sformatowany konsekwentnie i poprawnie? (Patrz sekcja formatowania)

WYNIKI I DYSKUSJA

Choć inne części artykułu mają pozyskiwać uwagę czytelników, sekcja Wyniki i Dyskusja to niejako serce artykułu, miejsce zawierające najważniejsze informacje o wynikach badania i ich doniosłości. Powinny one być uporządkowane logicznie, prezentowane osobno przed dyskusją albo przeplatane z nią ? w zależności od tego, co jest bardziej odpowiednie. Obrazki i tabele mogą służyć do pokazania bardziej kompletnych danych, ale tylko te dane, które mają bezpośrednie znaczenie dla dyskusji, powinny być przywołane w głównym tekście (jeśli kompletny zestaw danych jest długi, a jego znajomość nie jest konieczna do zrozumienia artykułu, należy rozważyć usunięcie go z artykułu i załączenie jako informacje uzupełniające).

Podczas omawiania wyników warto upewnić się, że zachowany jest cel artykułu, a dyskusja porusza dane zagadnienie wszędzie tam, gdzie jest to możliwe. Dzięki temu tekst będzie lepiej ukierunkowany i lepiej podkreślimy znaczenie, jakie niesie on dla czytelnika. Omawiając konsekwencje pozyskanych wyników można odwołać się do innych aktualnych prac na zbliżony temat, odpowiednio je cytując. Należy, rzecz jasna, podkreślić pozytywne aspekty przeprowadzonych badań, ale zachować także odpowiednią dozę samokrytyki i otwarcie wyjaśnić wszelkie niedociągnięcia. Unikajmy nadmiernych powtórzeń, a dyskusję konstruujmy w sposób zwięzły i trafny.

Czytając ponownie tę sekcję, warto zadać sobie pytania:

  • Czy sekcja Wyniki i Dyskusja jest ułożona w kolejności logicznej i zdaje czytelnikowi kompletną relację?
  • Czy złożone argumenty są jasno wyjaśnione i poparte dowodami?
  • Czy wpływ pracy jest wyraźnie omówiony i umieszczony w kontekście literatury źródłowej?
  • Czy wszelkie potencjalne miejsca do poprawy są omówione?
  • Czy któreś z punktów dyskusji są zbyt często powtarzane?
  • Czy cele tej sekcji wyraźnie odnoszą się do celów artykułu, jak wskazano w abstrakcie i wprowadzeniu?

Czy tekst jest napisany w sposób bezbłędny oraz sformatowany konsekwentnie i poprawnie? (Patrz sekcja formatowania)

WNIOSKI

Wnioski najlepiej ująć krótko i zwięźle, podsumowując kluczowe wyniki i osiągnięcia, z naciskiem na to, dlaczego są one innowacyjne i jaki będą miały wpływ. Zwyczajowo kończy się tę sekcję kilkoma uwagami końcowymi o szerszym znaczeniu pracy i przyszłych kierunkach rozwoju przedstawionych badań.

FORMATOWANIE

Często pomijane i czasami uważane za kwestię drugorzędną, formatowanie odgrywa ważną rolę w odbiorze tekstu przez redaktorów i recenzentów. Dobrze prezentujący się tekst rodzi przekonanie, że praca została przygotowana starannie i dokładnie. Należy dokładnie sprawdzić swój manuskrypt pod kątem spójności numerowania i formatowania nagłówków sekcji i podpozycji, pisowni nazw chemicznych, użycia znaków przestankowych, rozmiaru czcionki i kroju pisma, numeracji rysunków i tabel, formatowania odwołań i spójności w użyciu pisowni amerykańskiej i brytyjskiej (np. ?polymerise? zamiast ?polymerize?). Zawsze trzeba sprawdzić wszelkie wytyczne dostarczone przez wydawcę czasopisma, do którego autor pragnie przesłać swoją pracę, oraz ściśle ich przestrzegać. Wyróżnić można kilka typowych pułapek, których warto w tej sferze uniknąć:

  • Dzielenie wyrazów ? trzeba sprawdzić cały tekst, aby upewnić się, że nie ma niekonsekwencji zapisu np. ?supercapacitor?, ?super capacitor? i ?super-capacitor?. Terminologia musi być spójna w całym tekście. W tym przypadku tylko jedna opcja zapisu jest poprawna, ale błąd wyróżnia się o wiele bardziej, jeśli nie jest spójny z zapisem z reszty tekstu.
  • Błędy pisowni nazw złożonych nie są zwykle wykrywane przez automatyczne sprawdzanie pisowni, chyba że zapis został manualnie dodany do pamięci słownika. Należy przejrzeć artykuł raz jeszcze aby sprawdzić, że nie ma w nim żadnych ukrytych literówek w nazwach chemicznych i wzorach.
  • Akronimy i definicje ? skrót powinien być zdefiniowany przy pierwszym użyciu, a następnie konsekwentnie stosowany w dalszych częściach artykułu. Przykładowo ?monomer uległ polimeryzacji rodnikowej kontrolowanej związkami nitroksylowymi (NMP). Zastosowano NMP, gdyż umożliwia ona ostrożną kontrolę nad ostateczną masą cząsteczkową?.
  • Korzystanie z dywizu(-), znaku minus (?), półpauzy (-) i myślnika (?). Symbole te nie są takie same i zazwyczaj nie można ich stosować wymiennie. Trzeba zatroszczyć się o ich poprawne i konsekwentne użycie przez cały manuskrypt, szczególnie w tytule i streszczeniu. Dywiz jest używany, gdy przenosimy część słowa do wiersza poniżej, we frazach złożonych np. ?a benzene-derived compound?, lub w nazwach złożonch np. 1,2,3-trimethylbenzene. Znak minus jest symbolem matematycznym i tak powinien być stosowany w jednostkach i równaniach, np. ? ?G lub mol dm?3. Półpauzę stosujemy do wskazania zakresu, np. ?próbki były wirowane przy 3000 ? 6000 rpm.? Może ona też wskazywać na konflikt lub połączenie między dwoma wyrazami, np. ?reversible addition?fragmentation transfer polymerisation? lub ?dose?response curve?. Ten znak jest również powszechnie stosowany w pojedynczych wiązaniach chemicznym (wtedy znak równości, czyli =, może służyć jako podwójne wiązanie) w zapisie pisemnym , np. CH3-CH = CH2. Myślnik może być natomiast używany we wtrąceniach, np. ?wcześniej zsyntetyzowany związek ? 3,5-dihydroxybenzyl alkoholu ? został dodany do roztworu?, lub zamiast dwukropka, np. ?anoda posiada doskonałą stabilność ? zachowała 95% pojemności początkowej po 1000 cyklach?.
  • Opisując temperaturę, należy odpowiednio zapisać jednostki, tj.° F, ° C lub K (Kelvin nie ma symbolu stopnia). Starajmy się stosować poprawnie symbol stopnia, nie ?o? lub ?0? w indeksie górnym, gdyż może to prowadzić do problemów z formatowaniem publikacji.
  • Zmienne powinny zawsze być zapisane kursywą np. ?pV = nRT? lub ?n, gdzie n jest wartością między 1 a 3?.
  • Łacińskie skróty, takie jak et al., g., i.e. lub etc., powinny być zapisane kursywą ? i znów, należy być konsekwentnym w ich stosowaniu.
  • Dobrze jest sprawdzić wszystkie cytaty w głównym tekście oraz ponumerowanych wykresach, tabelach, równaniach i odwołaniach, aby mieć pewność, że odnoszą się one do odpowiedniej informacji.
  • Konsekwencja w nazywaniu tabel i rysunków jest kluczowa, np. nie stosujmy na przemian ?Rysunek 1?, ?Zdj 1? i ?Rys. 1?.
  • Cytowania powinny być umieszczane także w spójnym formacie, z półpauzą oznaczającą zakres, np. ?…zostały wykazane w kilku ostatnich badaniach [12-15]?. Cytaty powinniśmy zwykle umieszczać na zewnątrz znaku interpunkcyjnego, np. ?badania. [12-15]?, a nie ?badania [12-15].?

Odwołania powinny być konsekwentnie formatowane. Warto też sprawdzić, czy tekst nie zawiera brakujących informacji (np. tom lub liczba stron, brakujące spacje lub znaki interpunkcyjne, niepoprawnie sformatowany tekst, itp.) i pamiętać o użyciu półpauz dla zakresów stron. Autor powinien także upewnić się, że imiona i nazwiska autorów są konsekwentnie formatowane i bezbłędnie zapisane. Dotyczy to także znaków diakrytycznych (np. é, ö, ?, itp.).

WYKRESY

Wykresy mogą znacznie przyczynić się do ogólnego wyglądu manuskryptu, a także zawrzeć w sobie wiele kluczowych danych. Powinny być przygotowane dokładnie, starannie i konsekwentnie. Tam, gdzie to konieczne, należy dodać oznakowanie osi, jednostek, podziałek, słupki błędów, legendy i wszelkie inne informacje, których można oczekiwać od określonego typu rysunku. Należy koniecznie sprawdzić pisownię tekstu zawartego w pliku wykresu, ponieważ w tym miejscu często zdarzają się błędy ortograficzne. Krój czcionki, rozmiar, notacje, wyrównanie i skala powinny być w miarę możliwości jednolite.

Przewodnik pisania naukowego: nauki społeczne

Przewodnik pisania naukowego: nauki społeczne

Poradnik redagowania tekstów z dziedziny nauk społecznych został opracowany przez dr. B. Schultza, socjologa. Poradnik nakreśla istotne, często pomijane aspekty redagowania artykułów w dziedzinie nauk społecznych oraz uwzględnia wszystkie etapy redagowania tekstu naukowego. Podpowiada jak uniknąć błędów oraz jak podnieść standard artykułu.

OGÓLNE WSKAZÓWKI

W przeciwieństwie do tak zwanych nauk ścisłych, wiele publikacji w obszarze nauk społecznych używa konstrukcji zawierających pierwszą osobę liczy pojedynczej lub mnogiej ? unika się przez to nadmiernego używania strony biernej. Specyfika dziedziny pozwala więc na pisanie w bardziej aktywny i bezpośredni sposób. Mimo przyzwolenia na konstrukcje pierwszoosobowe, należy pamiętać o profesjonalnym i obiektywnym tonie całej wypowiedzi pisemnej.

Niektóre odgałęzienia nauk społecznych preferują konwencje pisania odbiegające od proponowanego tu formatu. Przykładem mogą być obszary rozważań teoretycznych. Nie aplikują one metod dających konkretne wyniki, więc poszczególne fragmenty tekstu nie muszą być tytułowane tak, jak sugerujemy. Przed rozpoczęciem pisania warto więc zapoznać się z publikacjami podobnego typu. Daje to rozeznanie w najczęściej stosowanych konwencjach i stylach pisania naukowego. Pomocne może okazać się także opracowanie listy możliwych wydawnictw, gdzie przygotowywany tekst mógłby się ukazać.

Można oczywiście wyrażać pewne myśli za pomocą cytatów z odpowiedniej literatury, ale uciekajmy się do tego tylko wtedy, gdy cytat w swojej oryginalnej formie ma kluczowe znaczenie dla pracy lub konkretnego argumentu. Cytat musi bezwzględnie zawierać informację o stronie publikacji, na której się znajduje.

Każde wydawnictwo ma swoje własne wytyczne, do których należy się zastosować. Oprócz standardowych informacji o odstępach, rodzaju i rozmiarze czcionki czy marginesach, zawierają one także wzmianki o wcięciach, stosowaniu wielkiej litery, cytowaniu, nagłówkach i podtytułach, oraz wielu innych szczegółach technicznych. Tabele i grafy mają osobny zestaw wymagań.

OGÓLNY UKŁAD ARTYKUŁU

KLUCZOWA PORADA: Tytuł jest niejako ?twarzą? artykułu i trzeba go starannie przemyśleć. Powinien być zwięzły i informatywny, bez wyrażeń rodem z żargonu naukowego czy skrótów, które nie są powszechnie znane. Tytuły artykułów w naukach społecznych zazwyczaj wpisują się w trzy podstawowe konwencje:

Najczęściej umieszcza się opisowe zdanie po kluczowym wyrażeniu oddzielonym dwukropkiem:

  • ?Autorytaryzm konkurencji: Zastosowanie teorii w rozumieniu zjawiska odradzania się populistycznych siłaczy w Europie Wschodniej?.
  • W ramach tej konwencji wyrażenie kluczowe można także umieścić na końcu tytułu, np.
  • ?Zastosowanie teorii w rozumieniu zjawiska odradzania się populistycznych siłaczy: Autorytaryzm konkurencji w Europie Wschodniej?.

Drugim sposobem jest postawienie prowokacyjnego pytania, po którym umieszczamy opisowe zdanie:

  • ?Czy liberalna demokracja stoi na skraju zagłady? Wyjaśnienie powstania autorytarnej polityki konkurencji w Europie Wschodniej?.

Ostatnią akceptowalną opcją jest tytuł w formie jednego zdania wyjaśniającego cel badania:

  • ?Zastosowanie politycznej analizy porównawczej do wyjaśnienia powstałego zjawiska populizmu w Europie Wschodniej?.

ABSTRAKT

KLUCZOWA PORADA:  Zarówno tytuł, jak i abstrakt wpływają na to, jak dogłębnie czytelnik zapozna się z przedstawionym mu tekstem. Po przeczytaniu streszczenia powinien mieć zarysowany cel tekstu, zastosowane metody i główne wnioski. Większość publikacji w naukach społecznych nie wymaga rozbicia abstraktu na określone sekcje (np. metody, wyniki, wnioski). Ten element pracy powinno się czytać jak jeden ciągły akapit, który zwięźle i płynnie prezentuje zawarte w nim informacje.

Większość wydawnictw ogranicza streszczenia do 250 lub 300 słów. Nie należy przekraczać górnej granicy.

Abstrakty z literówkami lub słabą organizacją wewnętrzną nie zachęcają do zagłębienia się w pozostałe części artykułu.

Warto rozpocząć od dwóch lub trzech zdań, które osadzą omawiane badania w ramach odpowiedniej literatury i dyskusji prowadzonych w danej dziedzinie. Cytaty nie są konieczne, chyba że artykuł wyraźnie dotyczy zagadnień poruszanych w innej publikacji.

W abstrakcie należy przedstawić swój argument lub tezę i stwierdzić, jakie jest planowane rozwiązanie tego zagadnienia.

Abstrakt powinien kończyć się podsumowaniem najważniejszych wyników, odwołaniem się do tego, jak artykuł rozwiązuje problemy badawcze.

Tej części powinny towarzyszyć także słowa kluczowe, zazwyczaj w liczbie trzech do pięciu, które są powszechnie stosowane w danej poddyscyplinie.

WPROWADZENIE

Większość części wprowadzających zajmuje dwa lub trzy akapity. Powinno się w nim zawrzeć cytaty, które sytuują pracę w ramach istniejącej literatury, ale nie ma potrzeby długiego rozważania osiągnięć innych badaczy. Treść powinna być przedstawiona na tyle zwięźle, aby swobodnie przeprowadzić czytelnika przez układ artykułu.

Pierwsze kilka zdań należy zaplanować tak, aby przedstawiały główny problem badawczy.

W pierwszym akapicie warto odwołać się do tego, co już zostało zbadane, wskazać, co jest niejednoznaczne, niepełne lub nieznane i stwierdzić, w jaki sposób artykuł niweluje te braki.

W ostatnim akapicie wstępu należy jasno określić cel artykułu za pomocą zdań takich jak “Celem niniejszej pracy jest…”

Postawione pytania badawcze powinny być powiązane ze wspomnianym celem. Mogą być ujęte w formie pytań lub opisane jako interesujące badacza obszary.

Należy wskazać sposób, w jaki autor planuje rozwiązać te problemy w oparciu o odpowiednią literaturę i wybrane metody badawcze.

Napisanie wprowadzenia jako chronologicznie ostatniego może być korzystniejsze, ponieważ wtedy mamy dokładniejsze pojęcie o finalnej treści tekstu.

PRZEGLĄD LITERATURY

Recepcja artykułu zależy od umiejscowienia go w ramach uznanych autorytetów. Ponadto należy wykazać, jak opisane w nim ustalenia opierają się na dostępnej wiedzy. Potrzebny jest do tego gruntowny przegląd najbardziej adekwatnej literatury. W wielu przypadkach komentarze recenzentów dotyczące jakości odnoszą się głównie do tej sekcji. Istnieje kilka sposobów na zorganizowanie przeglądu literatury, ale możemy wyróżnić trzy najpopularniejsze podejścia:

Podział literatury na dominujące argumenty lub szkoły myślenia:

  • Jest to najbardziej przydatne w przypadku, gdy teza lub praca dyplomowa opiera się na konkretnej perspektywie teoretycznej, jak marksizm czy neoliberalizm.
  • Trzeba więc napisać krótki akapit, wymieniając odpowiednie podejścia lub szkoły myślenia.
  • Następnie należy omówić je w przedstawionej kolejności.
  • Niech to literatura prowadzi debatę, nie autor. Na przykład: Chociaż Johnson (2011) twierdzi, że neoliberalizm zwiększa PKB, Hawkins (2013) pokazuje, że taka polityka godzi w klasę średnią, co popiera empirycznymi danymi z Peru.
  • Należy zakończyć jasnym stwierdzeniem, które podejście jest preferowane w artykule. Wybór musi być oczywiście uzasadniony.
  • Można użyć nagłówków podpozycji do oddzielenia tematów czy podejść, ale nie jest to konieczne.

Tematyczny podział literatury:

  • Jest to najbardziej przydatne, gdy autor odnosi się do luki w źródłach.
  • Podobnie jak w poprzednim podejściu, warto zacząć od akapitu wprowadzającego zakresy tematyczne, według których podzielono źródła.
  • Ten element pracy należy zakończyć sytuując opracowany tekst w jednym z obszarów i określając sposób, w jaki zasób źródeł poszerza się dzięki publikacji tego artykułu.

Chronologiczna analiza źródeł:

  • Jest to najbardziej przydatne podejście w przypadku, gdy autor zajmuje się sprawami historycznymi lub śledzi ewolucję problemu społecznego.
  • Warto więc wypunktować, kiedy i w jaki sposób paradygmaty zostały przesunięte, a także określić jaki kierunek dziedzina przyjęła po tej zmianie.
  • Sekcję można zakończyć stwierdzając, gdzie zasoby sytuują się obecnie.

METODY

Wydzielanie osobnej sekcji na metody nie jest koniecznością dla każdego artykułu w naukach społecznych. Nie ma takiej potrzeby dla tekstów wyraźnie teoretycznych lub retorycznych. Jednak dokument, który stosuje powszechnie znane metody badań naukowych, powinien poświęcić osobną sekcję na omówienie wybranego podejścia metodologicznego.

Należy upewnić się, że pytania badawcze wiążą się z metodami.

Warto spróbować przewidzieć pytania lub komentarze, które mogłyby pochodzić od ktoś niezaznajomionego z prowadzonymi badaniami. W tej sekcji można od razu rozwiać te wątpliwości.

  • Na przykład, jeśli stosowane są metody jakościowe, trzeba jasno określić, jak zbierano uczestników, w jakim środowisku pozyskano dane, a także omówić wszelkie inne czynniki, które mogłyby mieć wpływ na wyniki.
  • Te pozorne detale są oczywiste dla autora, ale nie będą takimi dla recenzenta, o ile nie zostaną wyraźnie opisane.

Uzasadniając projekt i zakres badań warto przytoczyć inne prace, w których używano podobnych metod.

WYNIKI

W tej sekcji unikamy rozważań na temat znaczenia wyników czy ich analizy. Zamiast tego należy przedstawić otrzymane dane w sposób jasny i klarowny, pamiętając, że nieznaczące lub nieoczekiwane wyniki nadal do czegoś prowadzą i nie powinno się ich pomijać. Sposób, w jaki przedstawione są wyniki, powinien odwoływać się do zastosowanych metod.

Wyniki badań ilościowych korzystnie przedstawiają się w postaci dobrze przemyślanej tabeli.

  • Nie trzeba omawiać każdej statystyki. Zamiast tego można odesłać czytelnika do tabeli i podkreślić te aspekty, które są najbardziej znaczące dla pracy.

Prezentacja wyników jakościowych może z kolei przyjąć kilka form:

  • Identyfikacja wątków, które pojawiły się podczas wywiadów i obserwacji, zorganizowanie danych według tych motywów
  • Uporządkowanie wyników według zadawanych pytań, przedstawienie odpowiedzi w formie akapitów
  • Przypisanie uczestnikom pseudonimów i odwoływanie się do nich w taki właśnie sposób przez cały tekst

ANALIZA LUB DYSKUSJA

Dopiero ta część tekstu zawiera omówienie doniosłości naukowej wyników przedstawionych w poprzedniej sekcji. Należy więc połączyć je z podstawową wiedzą przedstawioną w przeglądzie literatury.

Autor powinien przeprowadzić czytelnika przez wyniki, które potwierdzają lub podważają dokonania wspomniane w omówieniu źródeł:

  • Pozytywny i znaczący związek między imigracją i wartością nieruchomości podważa wcześniejsze założenia, zwłaszcza te sugerowane przez Brooks (2008) i Jones (2001).

Autor powinien także podkreślić, co zrobił inaczej niż poprzednicy, aby dojść do otrzymanych wniosków. Jest to konieczne zwłaszcza wtedy, gdy podważają one poprzednie osiągnięcia:

  • Mimo że Smith (2010) odkrył, iż artyści w obszarach miejskich część swoich dzieł rozpowszechniają za pomocą kanałów online, obecne badania wykazały, że nie można powiedzieć tego samego o artystach z obszarów wiejskich.

Omówić należy wszystkie otrzymane wyniki, nie tylko te istotne dla postawionej tezy. Warto też przeprowadzić racjonalną dyskusję nad tym, dlaczego dany wynik jest nieważny lub nieoczekiwany.

Lepiej unikać stwierdzeń sugerujących przesadną pewność, takich jak ?Ten wynik udowadnia, że…?” lub ?To odkrycie ostatecznie unieważnia dotychczasowe dokonania?? Zamiast tego można sięgnąć po wyrażenia typu ?sugeruje” lub ?wskazuje”, umieszczając swoje ustalenia w odpowiedniej pozycji względem innych badań.

Dosłowne cytowanie wyników nie jest dobrym posunięciem na tym etapie. Celem tej części jest rozszerzenie sekcji z wynikami i zaoferowanie pogłębionej analizy ich znaczenia w szerszym kontekście dostępnych odkryć.

WNIOSKI

Podsumowując tekst należy unikać przeglądu wyników. Oprócz krótkiego streszczenia pracy powinny się tam znaleźć również następujące punkty:

Ograniczenia badawcze i sposoby, w jakie mogły one mieć wpływ na wyniki

Podkreślenie tego, jak przedstawiona praca opiera się na dokonaniach innych naukowców

Określenie, co jeszcze należy zrobić w tym obszarze. Najkorzystniejszą dla autora sytuacją jest prowadzenie sugerowanych dalszych działań w ramach autorskiego programu badawczego, co daje realną szansę na rozszerzenie wniosków w przyszłości. Ponadto, jeśli badania dotyczą dużego projektu, jak choćby pracy doktorskiej lub habilitacyjnej, publikowanie pełnych wyników w kilku tekstach może być pomocne podczas jego opracowywania.

Trzeba pamiętać też o tym, aby nie zaskoczyć czytelnika nowymi informacjami w ostatniej części artykułu.

Skuteczne CV i list motywacyjny

Skuteczne CV i list motywacyjny

Jak napisać CV i list motywacyjny, by dostać pracę marzeń?:

  • co powinno znaleźć się w dokumentach aplikacyjnych?
  • czego pod żadnym pozorem nie powinieneś pisać?
  • do kogo zwrócić się o pomoc prawną?

Podpowiadamy w bezpłatnym poradniku!