Warsztaty pisania naukowego dla doktorantów MIBMiK (26-27.09.2019)

Warsztaty pisania naukowego dla doktorantów MIBMiK (26-27.09.2019)

Dzielenie się naszą wiedzą związaną z pisaniem tekstów naukowych to zawsze ogromna przyjemność. Tym razem mieliśmy okazję nawiązać współpracę z Międzynarodowym Instytutem Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie (IIMCB). Ich jesienne spotkanie w ośrodku Orle Gniazdo w Sromowcach Wyżnych (dofinansowane z funduszu MOSAIC) było poświęcone podniesieniu kompetencji doktorantów prowadzących swoje badania w Instytucie oraz wymianie pomysłów badawczych.

Organizacja zmierzająca ku umiędzynarodowieniu

Międzynarodowy Instytut Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie został założony w 1999 jako nowoczesny instytut badawczy w Polsce. Przy wsparciu rządu, Polskiej Akademii Nauk i UNESCO nieustannie prowadzi badania na najwyższym poziomie i utrzymuje doskonałe wyniki parametryzacji. Dziewięć głównych obszarów badawczych leżących w obszarze zainteresowania IIMCB to biologia strukturalna, bioinformatyka, modelowanie komputerowe, biologia molekularna, biologia komórkowa, neurobiologia, biologia nowotworów i genomiki rozwoju. Naukowcy i doktoranci prowadzący badania w IIMCB są zaangażowaniu w różnego rodzaju granty badawcze, jak np. grant Howard Hughes Medical Institute, Polish Swiss Research Programme, Fundusz Wyszehradzki, Narodowe Centrum Nauki, Fundacja na Rzecz Nauki Polskiej.

Warsztaty na imponującym poziomie

Całe wydarzenie zostało zaprojektowane jako przyczynek do utworzenia platformy do wymiany doświadczeń między doktorantami i naukowcami. Celem nadrzędnym jest podniesienie jakości działań akademickich i umiędzynarodowienie ich wyników. Mieliśmy niewątpliwą przyjemność wysłuchania niektórych prezentacji – zrobiły na nas ogromne wrażenie! Naszym zadaniem było przeprowadzenie dwóch warsztatów dla doktorantów. Skupiały się one głównie na dwóch zagadnieniach, tj. jak podnieść jakość własnego pisania tekstów naukowych oraz jak umiejętnie odpowiadać na komentarze recenzentów.

Z przyjemnością przeprowadzimy szkolenie w Twojej jednostce badawczej. Zachęcamy do kontaktu – porozmawiamy o oczekiwaniach odnośnie tematyki warsztatów, aby jak najlepiej dopasować je do potrzeb naukowców.

O eCORRECTOR:

Cel działalności: dostarczenie tekstu, który będzie odpowiednio odczytany przez czytelników obcojęzycznych ? pozbawiony wpadek kulturowych czy nienaturalnych wyrażeń.
 
Wśród naszych klientów znajdują się osoby prywatne, instytucje kulturalne i państwowe, uniwersytety oraz ludzie nauki. Grono naszych zadowolonych klientów powiększa się bardzo szybko, co jest kolejnym dowodem naszego profesjonalizmu i rzetelności. Stale współpracujemy z kilkuset native speakerami języków docelowych, dokładnie weryfikując jakość ich pracy.

Sztuka prezentacji badań naukowych

Sztuka prezentacji badań naukowych

Sztuka prezentacji badań naukowych

– o tym, że nawet najtrudniejsze prezentacje i teksty nie muszą (i nie powinny) być nudne i nijakie rozmawiamy z dr hab. Piotrem Wasylczykiem, autorem poradników ?Publikacje naukowe? oraz ?Prezentacje naukowe. Praktyczny poradnik dla studentów, doktorantów i nie tylko?.

Ecorrector: Na co dzień jest Pan fizykiem pracującym na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego i w Institute of Ophthalmology na University College London, jak to się stało, że oprócz tego naucza Pan sztuki prezentacji i pisania tekstów naukowych?

Piotr Wasylczyk: W 2016 roku dowiedziałem się o konkursie FameLab ? naukowcy mają w nim trzy minuty, by opowiedzieć na scenie, przed publicznością o tym, co sami robią w swoich laboratoriach albo o tym, co ich zainteresowało w nauce robionej przez innych. Udało mi się dotrzeć do finału polskiej edycji FameLabu i od tego zaczęła się moja przygoda z naukowym prezentowaniem. Uświadomiłem sobie, że można o nauce opowiadać ciekawie, zrozumiale i inspirująco i zacząłem się zastanawiać, dlaczego tak niewiele jest takich wystąpień na konferencjach, seminariach i sympozjach naukowych. Czy musi być tak, że dominują nudne, drętwe, przeładowane tabelkami, wzorami i wykresami prezentacje, na których trudno wysiedzieć przez 20, nie mówiąc już o 45 minutach? Przeczytałem kilkanaście książek (po angielsku) o prezentowaniu: tych adresowanych do naukowców i takich dla ludzi z biznesu. I pomyślałem, że sam mógłbym napisać nie gorszą, a może i lepszą książkę, specjalnie dla naukowców, po polsku. Wtedy wydawało mi się, że to będzie pierwsza taka pozycja na rynku, potem okazało się, że jest jeszcze kilka podobnych, ale i tak “Prezentacje naukowe. Praktyczny poradnik dla studentów, doktorantów i nie tylko” okazały się dobrym pomysłem ? już po trzech miesiącach od pierwszego wydania w PWN potrzebny był dodruk. Mniej więcej w tym samym czasie PWN zaproponował mi poprowadzenie warsztatów z prezentowania w ramach promocji książki i tak to się zaczęło. Od trzech lat prowadzę rocznie kilka warsztatów dla uczelni, kół naukowych, instytutów badawczych. Najciekawsze ostatnio to przygotowanie młodych polskich naukowców walczących o granty European Research Council (ERC) przed drugim etapem przesłuchań w Brukseli (z pięciu uczestników warsztatu czworo zdobyło te prestiżowe granty) i warsztaty z pisania w ramach programu Executive MBA na Politechnice Warszawskiej.

E: Dlaczego uważa Pan, że jest to ważne? Czyż nie wystarczy skupić się głównie na badaniach a szlifowanie warsztatu pisarskiego i prezentacje zostawić pisarzom i mówcom?

PW: Nieodłączną częścią pracy naukowej jest ogłaszanie swoich wyników, dzielenie się nimi z innymi ? tego nie da się przerzucić na nikogo i naukowcy muszą sobie z tym poradzić sami. Na moich warsztatach zakładam, że uczestnicy przychodzą ze świetnymi wynikami naukowymi ? w Polsce nie brakuje miejsc, gdzie ?robi się naukę? na świetnym, światowym poziomie. Z umiejętnościami prezentowania, czy to na scenie, czy na papierze, jest różnie. Wydaje się, że zakładamy, że młodzi ludzie jakoś sami, ?przez dyfuzję?, nauczą się opowiadać i pisać o swoich wynikach. W efekcie najczęściej powielają oni podpatrzone wzorce i schemat nudnych, niezrozumiałych prezentacji przekazywany jest z pokolenia na pokolenie.

Nauka stała się towarem na globalnym rynku ? uczelnie budują prestiż, naukowcy walczą o granty i pozycje, instytucje o przyciągnięcie najlepszych badaczy. Kluczowa w tym procesie jest doskonała, profesjonalna komunikacja ? wewnątrz grup badawczych, między współpracującymi zespołami, wreszcie z potencjalnymi grantodawcami i biznesem, który mógłby skonsumować czasem wyniki naszych prac. Są ludzie, którym przychodzi to naturalnie, są tacy, którzy potrzebują wiedzy i praktyki, żeby skutecznie się komunikować. Jak, będąc inżynierem, wytłumaczyć lekarzom swój pomysł na nowe urządzenie do pozycjonowania implantów? Jak opowiedzieć potencjalnym inwestorom o swoim pomyśle i przekonać ich, jaki ma on potencjał, by zmienić branżę? Jak w trzy minuty przekonać 16 ekspertów (z czego tylko dwóch z własnej dziedziny), żeby to tobie dali 4 miliony euro na badania? Tobie, a nie innym trzydziestu równie świetnym młodym naukowcom z równie genialnymi pomysłami.

E: Czy może Pan powiedzieć, jakie błędy najczęściej popełniają polscy naukowcy podczas prezentacji swoich wyników? A jakie podczas przygotowywania i pisania artykułów naukowych?

PW: Nie widzę tu problemów specyficznie polskich ? konferencje w Europie czy USA wyglądają bardzo podobnie. Gdybym miał sformułować najkrótszą diagnozę problemów, to byłyby to trzy punkty. Po pierwsze, próbujemy powiedzieć za wiele w krótkim czasie, nie biorąc pod uwagę możliwości przyswajania nowych, złożonych informacji przez słuchaczy. Zamiast zastanowić się, jaką historię możemy im opowiedzieć, rzucamy się do komputera wklejać teksty, wykresy i tabelki do slajdów w Power Point ? taki ?pocisk informacyjny? jest najczęściej zupełnie niestrawny. Po drugie, nie zastanawiamy się, kto będzie na widowni ? inaczej trzeba opowiedzieć o swoich badaniach doktorantom na szkole letniej, inaczej na konferencji specjalistycznej, a jeszcze inaczej na interdyscyplinarnej, gdzie wiele osób słyszy o naszym temacie po raz pierwszy. Po trzecie, wychodząc na scenę przełączamy się w ?tryb prezentera?, w którym za wszelką cenę chcemy brzmieć poważnie, dostojnie, nie okazywać emocji, nie nawiązywać kontaktu z widownią. Tymczasem bez bliskiego kontaktu ze słuchaczami nie jest możliwa skuteczna komunikacja. Może jednym problemem specyficznie polskim jest słaba znajomość angielskiego ? jeśli w jednym zdaniu są cztery błędy gramatyczne i trzy z wymową, to nie sposób słuchać takiego wystąpienia. Ale to się powoli zmienia, bo młodzi ludzie mają do czynienia z językami obcymi od małego.

Jeśli chodzi o pisanie, to oprócz problemów językowych (pisanie po angielsku polską składnią, czyli w ?ponglish?), dopiero uczymy się pisania we współczesnym kanonie naukowym. Chcąc publikować w najlepszych czasopismach, oprócz doskonałych wyników, trzeba też przekonać redaktora i recenzentów, że ?jestem jednym z was? ? czyli wiesz jak się pisze w tym czasopiśmie, jakie są (często niepisane) zasady, jak przygotować profesjonalne ilustracje.

E: Jak Pan ocenia ogólną wiedzę naukowców na ten temat i czy widzi poprawę na przestrzeni dekady?

PW: Nie wiem, jak jest z wiedzą, ale z umiejętnościami raczej słabo. Ja już praktycznie nie jeżdżę na żadne konferencje, bo wiem, że jakość wystąpień będzie w większości przypadków tak słaba, że zmarnuję tylko czas, siedząc kilka godzin na niewygodnym krzesełku. Podobnie jest na instytutowych czy zakładowych seminariach ? większość mówców nie jest w stanie zrozumiale i ciekawie opowiedzieć o tym, czym się zajmują. I nie są to tylko moje doświadczenia ? wielu doktorantów, z którymi rozmawiam przyznaje, że na konferencjach i seminariach są tylko dlatego, że muszą (?szef mi kazał?, ?muszę zbierać punkty?), a nie dlatego, że dowiadują się tam czegokolwiek.

E: A czy według Pana dress code podczas prezentacji na konferencji czy nawet na własnej uczelni jest ważny? Ma Pan jakieś wskazówki dla naszych czytelników w tej materii?

PW: Akurat ja, osoba chodząca na co dzień w t-shircie i polarze, a jedynie przy największych okazjach zakładająca koszulę (ale już nie krawat), nie jestem chyba właściwą osobą, by odpowiedzieć na to pytanie. Podczas wystąpień warto zadbać o schludny, prosty strój, który nie będzie odwracał uwagi słuchaczy ? odradzam koszulki ze śmiesznymi napisami i błyszczącą, ciężką biżuterię. Najważniejsze, by mówca czuł się swobodnie, bo wtedy będzie mógł promieniować tą swobodą i pewnością siebie na widownię.

E: Jakie miałby Pan 3 najważniejsze rady dla młodego naukowca jeśli chodzi o świetną prezentację naukową?

PW:

  1. Dowiedz się jak najwięcej o swojej widowni ? kim są, co wiedzą, a czego nie, co ich może zaciekawić, czego się spodziewają? Co mógłbyś im dać? Pomyśl o swojej prezentacji, jak o podarunku dla nich: oni dadzą ci to, co mają najcenniejszego ? swój czas ? nie zmarnuj go.
  2. Wyłącz komputer, weź kartkę i ołówek i zastanów się, jaką historię możesz opowiedzieć. Dlaczego to, co robisz jest ważne? Na jakie pytanie próbujesz odpowiedzieć? Dlaczego ono jest ciekawe? Potem możesz zaplanować, jakie wyniki pokażesz, ale pamiętaj, że wyniki ? liczby, wykresy, tabele ? nie są najważniejsze. Najważniejsze jest, by widzowie zrozumieli i docenili po co robisz swoje badania i co z nich (teraz i w przyszłości) wynika.
  3. Nie bój się być inny. Dobra wiadomość jest taka, że większość prezentacji naukowych jest tak słaba, że jeśli twoja będzie choć trochę lepsza, to już i tak bardzo się wyróżnisz. Czy musisz na pierwszy slajdzie mieć tytuł i swoje nazwisko? ? przecież ktoś cię przedstawi słuchaczom. Czy na drugim musi być plan? ? jeśli zapowiesz dokładnie co będziesz mówił, stracisz możliwość zaskoczenia widowni. Czy w ogóle musisz mieć jakiekolwiek slajdy wyświetlone z komputera? A może narysujesz kilka schematów na tablicy i one lepiej zilustrują twoją opowieść?

I najważniejsze: nie bój sie być sobą. Widzowie chcą zobaczyć ciebie i twój entuzjazm, a nie robota czytającego monotonnym głosem tekst z ekranu.

 

E: A w kontekście pisania? Jakie 3 wskazówki przekazałby Pan w tym przypadku?

PW:

  1. Artykuł naukowy, podobnie jak prezentacja na scenie, musi opowiadać historię. Czytelnik musi od razu wiedzieć, jaki problem próbujesz rozwiązać i dlaczego on jest istotny ? dla niego, dla twojej dziedziny badań, dla innych.
  2. Bardzo dobrze przemyśl tytuł i abstrakt (streszczenie) ? to na ich podstawie najpierw redaktor i recenzenci zdecydują o przyjęciu bądź odrzuceniu twojego artykułu, a potem czytelnicy zdecydują, czy warto czytać dalej. W naszej książce ?Publikacje naukowe? (napisanej wspólnie z Piotrem Siudą) przygotowaniu tytułu i abstraktu poświęcamy więcej miejsca niż jakiejkolwiek innej części manuskryptu.
  3. Dużo czytaj. Z lektury artykułów w najlepszych czasopismach z twojej dziedziny dowiesz się, jaki jest styl pisania, struktura tekstu, preferowany rejestr języka. Z najlepszej literatury ? powieści, reportażu, felietonów ? nauczysz się używać pięknego, żywego języka zamiast powielać wyświechtane kalki. Jeśli nie czujesz się na siłach napisać tekst świetny, a nie tylko poprawny, nie wahaj się skorzystać z pomocy profesjonalnego redaktora, najlepiej native speakera z rozeznaniem w świecie naukowego publikowania.

I najważniejsze: pisz, by coś ważnego zakomunikować, by coś zmienić, by mieć na coś wpływ, a nie dla samego publikowania.

E: Gdzie w najbliższym czasie będzie można Pana spotkać aby podszkolić się z zakresu prezentacji i warsztatu pisarskiego naukowca?

PW: Staram się na bieżąco publikować terminy nadchodzących warsztatów na stronie www.wasylczyk.com ? w lipcu planujemy warsztaty z prezentowania w zupełnie nowej formule na konferencji OPTO 2019 w Toruniu. Jeśli chciałbyś zorganizować takie warsztaty na swojej uczelni czy w instytucie, napisz do mnie i zobaczymy, co się da zrobić.

E: Serdecznie dziękuję za rozmowę i życzę Panu wielu kolejnych sukcesów zawodowych a także osobistych.

Z dr hab. Potrem Wasylczykiem rozmawiała dr Justyna Cilulko-Dołęga – specjalistka do spraw korekt naukowych w Ecorrectorze. Jeśli masz pytania dotyczącej korekty specjalistycznej swojego artykułu napisz na info@ecorrector.com, a Justyna udzieli Ci wszelkich potrzebnych informacji. 

Jakie są standardy dla publikacji naukowych?

Jakie są standardy dla publikacji naukowych?

Każda dziedzina ma pewne wyznaczone standardy co do swoich publikacji. Publikacje naukowe także mają swoje struktury, które muszą być i są przestrzegane nie tylko w Europie, ale i na całym świecie.

Jakie standardy są wyznaczone dla formy publikacji naukowych?

  1. Struktura tekstu

Dłuższy tekst naukowy powinien być podzielony na spójne i wyróżnione jednostki informacyjne. Podział ten ma charakter hierarchiczny ? większe części kompozycyjne zawierają w  sobie mniejsze elementy. Poszczególne jednostki tej struktury opatrywane są odpowiednio sformatowanymi śródtytułami.

  1. Cytowania

Występują dwa rodzaje cytowania innych prac. Pierwszym z nich jest odwoływanie się do tekstu bez dosłownego przytaczania, drugim ? dosłowne przytaczanie fragmentu tekstu.

  1. Interpunkcja i ortografia

Wszelkie zasady interpunkcji i ortografii charakterystyczne dla języka publikacji powinny zostać zachowane.

  1. Tabele i rysunki

Należy numerować wszystkie tabele i rysunki obecne w pracy cyframi arabskimi w takiej kolejności, w jakiej pojawiają się za pierwszym razem w tekście

  1. Bibliografia

Każde cytowanie innej pracy jest w tekście opatrzone odpowiednim odsyłaczem do cytowanej pracy. Spis cytowanej literatury znajduje się na końcu tekstu w sekcji zatytułowanej Bibliografia.

Istnieją także standardy co do stylu bibliograficznego publikacji. Najpopularniejszym jest styl bibliograficzny Chicago. The Chicago Manual of Style, znany inaczej jako TCMOS CMOS/CMS,  jest stylem redagowania tekstu, który został po raz pierwszy użyty w 1890 roku przez studentów Uniwersytetu Chicagowskiego i jest zaliczany do tzw. stylów harwardzkich. Styl Chicago jest bardzo popularny w publikacjach historycznych. Opis bibliograficzny w tym stylu posiada następujące zasady:

  • Tytuł ?Bibliografia? jest wyśrodkowany.
  • Wpisy są ułożone w porządku alfabetycznym.
  • Kolejne wpisy mają odstęp dwóch wersów między sobą.
  • Pierwszy wers każdego wpisu jest wyrównany do lewego marginesu, a każde następne wersy mają odstęp pięciu spacji od lewego marginesu.
  • Bibliografia znajduje się na samym końcu całego tekstu.
  • Format bibliografii: Nazwisko autora książki, Pierwsze imię, Drugie imię, Tytuł książki, Wydawnictwo, Data wydania

Stylów oraz standardów jest mnóstwo – każdy znajdzie coś dla siebie. Zastosowania w publikacjach zależą przede wszystkim od kraju i uczelni, na której dana publikacja została napisana. Wszystkie jednak w dużej mierze opierają się na kilku głównych zasadach, które pozwalają nam usystematyzować estetykę publikacji.

Przewodnik pisania naukowego: biologia molekularna

Przewodnik pisania naukowego: biologia molekularna

Niniejszy Przewodnik został przygotowany z myślą o autorach, którzy zamierzają opublikować swoje prace naukowe w międzynarodowych czasopismach recenzowanych. To wydanie Przewodnika skupia się na biologii molekularnej i zapewnia szereg użytecznych informacji, które pomogą w przygotowaniu manuskryptów do publikacji. Zawiera on przegląd głównych sekcji standardowego artykułu naukowego (abstrakt, wprowadzenie, metody, wyniki, wykresy i dyskusja). Opracowany przez nas Przewodnik doradza także w kwestii tego, jak rozplanować poszczególne sekcje, a także wspomina o tym, czego warto uniknąć podczas pisania.

TYTUŁ

Tytuł artykułu powinien być jednoznaczny, aby czytelnik wiedział czego dotyczy praca, bez konieczności zapoznawania się z całością.

? Powinien być konkretny i mieć formę zdania twierdzącego. Unikajmy takich sformułowań, jak ?Studia nad…? czy ?Badania nad…?.

Oto przykład dobrego tytułu dla artykułu: ?Wpływ światła i temperatury na wzrost populacji bakterii Escherichia coli?.

Taki tytuł informuje czytelnika o dokonaniach autora przez odniesienie się do trzech aspektów, a mianowicie do:
? czynników środowiskowych, którymi manipulowano (światło, temperatura),
? parametru, który mierzono (wzrost),
? konkretnego organizmu, który badano (Escherichia coli).

Gdyby tytuł brzmiał ?Wpływ światła i temperatury na Escherichia coli?, czytelnik musiałby domyślać się, które parametry mierzono (czy chodzi o wpływ na reprodukcję, przetrwanie, suchą masę, czy jeszcze coś innego?).

Gdyby natomiast autor zatytułował pracę ?Wpływ czynników środowiskowych na wzrost Escherichia coli?, czytelnik nie wiedziałby, którymi czynnikami środowiskowymi manipulowano.

Z kolei tytuł ?Wpływ światła i temperatury na wzrost organizmu? nie wyjaśniałby czytelnikowi, jaki organizm badano.

ABSTRAKT

Zasadniczo abstrakt odpowiada na następujące pytania:

Jakie znaczenie naukowe ma praca?
(Jakie są jej potencjalne związki z życiem codziennym, badaniem chorób, badaniem procesów, nurtującymi naukę zagadnieniami itp.)

Jakie pytanie stawia artykuł?
Kwestie te będą powiązane z wprowadzeniem. Upewnijmy się, że cel został wyraźnie określony już w pierwszym bądź drugim zdaniu.

Jakie podejście przyjęto w celu udzielenia odpowiedzi na postawione pytanie?
Te kwestie zostaną poszerzone w dziale Metody badań i materiały do badań. Należy nazwać lub krótko opisać kluczową metodologię, jednak bez zagłębiania się w szczegóły.

Jakie rezultaty uzyskano?
Warto to poinformować o rezultatach uzyskanych w związku z postawionym w pracy pytaniem.

Dlaczego rezultaty te mają jakiekolwiek znaczenie?
(związki z szerszym kontekstem naukowym)

Abstrakt nie powinien zawierać:
? długich informacji rysujących tło badań,
? odniesień do innych źródeł,
? skrótów bądź terminów, które mogłyby być niejasne dla czytelnika,
? ilustracji, rysunków, tabel bądź odniesień do nich.

Abstrakt nie może przekraczać określonego limitu słów – powinien być zatem zwięzły, a jednocześnie dostarczać jak najwięcej informacji. Poniżej prezentujemy przykład, jak zachować bezpośredni i jasny charakter informacji.

Przykład problemu: Łącznie wyniki te stanowią pierwszy dowód wyciszania genu metabolizmu kluczowego dla patogenezy w wyniku zaburzeń metylacji DNA, a także możliwe wyjaśnienie występowania mniej złośliwego fenotypu komórek XX w stosunku do komórek zależnych od YY.

Ulepszony przykład: Nasze wyniki ukazują wyciszanie genu metabolizmu kluczowego dla patogenezy w wyniku zaburzeń metylacji DNA i stanowią możliwe wyjaśnienie występowania mniej złośliwego fenotypu wzrostu komórek XX w stosunku do komórek zależnych od YY.

Najlepszy przykład: W niniejszym artykule przedstawiamy bezpośredni związek między wyciszaniem genu metabolizmu w wyniku zaburzeń metylacji DNA i patogenezą. Co istotne, wyniki te stanowią możliwe wyjaśnienie na poziomie molekularnym występowania mniej złośliwego fenotypu komórek XX w stosunku do komórek zależnych od YY.

Abstrakt stanowi precyzyjne streszczenie artykułu, powinien więc być redagowany jako ostatni.

WPROWADZENIE

Wprowadzenie do artykułu spełnia kilka funkcji.
1. Nakreśla kontekst pracy.
Ważne, by omówić tu główną literaturę przedmiotu, posługując się przy tym poprawnymi odwołaniami i streszczając panujące obecne podejście do omawianego problemu.
2. Przedstawia cel pracy w formie hipotezy.
3. Wyjaśnia sposób rozumowania, podejście badawcze oraz możliwe wyniki przeprowadzonych badań.

Informacje zawarte we wprowadzeniu powinny mieć logiczną strukturę, by czytelnik mógł je łatwiej przyswoić. Poniżej przedstawiamy przykładową strukturę wprowadzenia.

1. Rozpocznijmy od nazwania obszaru zainteresowań naszego badania. Użyjmy słów-kluczy z tytułu pracy w kilku pierwszych zdaniach wprowadzenia, by nakierować czytelnika na temat. W ten sposób skupimy jego uwagę na esencji artykułu bez zbędnego uogólniania.

Przykładowo: w pracy poświęconej zachowaniom zwierząt słowa ?zachowanie? i ?hormon? powinny się pojawić na samym początku wprowadzenia.

2. Warto krótko omówić najistotniejsze publikacje z danej dziedziny.
Przedstawmy również przegląd podstawowej literatury poświęconej badaniom danego przedmiotu (wraz z odwołaniami). Ta część nie powinna jednak zawierać długich objaśnień uzupełniających.

Zacznijmy od przedstawienia ogólnej koncepcji, a następnie zawęźmy omawiany zakres do konkretnego tematu. Możemy na przykład wykorzystać odwołania do literatury, by przejść od szerszego kontekstu (zmiany zachowań w zależności od poziomu hormonów) do interesującego nas węższego obszaru (wpływ poziomu badanego hormonu płciowego na zachowania rozrodcze u myszy).

Warto przytoczyć artykuły związane ściśle z badanym zagadnieniem, nie zaś ogólną literaturę uzupełniającą.

3. Wyraźnie określmy hipotezę (cel) artykułu.

4. Przedstawmy jasno sposób rozumowania przyjęty w badaniu problemu. Spróbujmy krótko omówić nasze podejście badawcze. Ta część powinna nastąpić zaraz po przedstawieniu hipotezy.
W uzasadnieniu rozumowania przyjętego w badaniu można wyjaśnić, dlaczego wybraliśmy określony schemat doświadczalny, przedstawić korzyści naukowe wynikające z przyjętego przez nas modelu oraz zalety jego zastosowania w badaniu danego problemu.

Nie jest to miejsce szczegółowego omówienia technik, gdyż zostaną one opisane w sekcji Metody badań i materiały do badań.

METODY BADAŃ I MATERIAŁY DO BADAŃ

W tej sekcji zawarte są wskazówki dotyczące schematu doświadczenia oraz jego wykonania. Powinna ona zostać napisana tak, by inni badacze mogli odtworzyć ten sam eksperyment bez większych trudności.

Sekcja Metodyka badań i materiały do badań rządzi się określoną strukturą i organizacją.

1. Opisuje badany organizm lub organizmy, a także warunki,
w jakich przebywały przed eksperymentem i opiekę, jaką im tam zapewniono.

2. Omawia również schemat doświadczenia oraz doboru próby. Strukturę eksperymentu możemy przedstawić w formie listy. Powinna ona zawierać obiekty kontrolne, warunki wykonywania eksperymentu, badaną zmienną, liczbę zebranych próbek i wykonanych powtórzeń, itd.

3. Dobrze jest ująć także protokół gromadzenia danych i wyjaśnić, jakimi metodami doświadczalnymi się posłużono.

4. Następnie przejdźmy do metod analizy danych. Może być to analiza jakościowa, procedura statystyczna lub inna metoda znajdująca zastosowanie w danym eksperymencie.

Sekcja Metodyka badań i materiały do badań zasadniczo nie jest zbyt rozwlekła.

Ważne, byśmy nie używali kilkakrotnie tego samego zdania do opisu tej samej czynności. Jest kilka prostych sposobów, by uczynić opisy metod bardziej zwięzłymi, a jednocześnie łatwo zrozumiałymi.

Przykład problemu: Szalkę Petriego umieszczono na stole obrotowym. Pokrywkę lekko uchylono. Za pomocą ezy przeniesiono kulturę bakterii na powierzchnię agaru. Stół obrócono ręcznie o 90 stopni. Ezę przesuwano w przód i w tył po agarze, by rozprowadzić bakterie. Następnie zainkubowano je w temperaturze 37oC na 24 godziny.

Ulepszony przykład: Każde naczynie umieszczono na stoliku obrotowym i przy użyciu ezy pomazano po obu stronach świeżą jednodniową kulturą E. coli Następnie zainkubowano je w temperaturze 37 stopni Celsjusza na 24 godziny.

Najlepszy przykład: Każde naczynie pomazano świeżą jednodniową kulturą E. coli i zainkubowano w temperaturze 37 stopni Celsjusza na 24 godziny.
Nie zapominajmy o danych producenta (nazwie i siedzibie firmy) dla mało powszechnych, samodzielnie zakupionych reagentów.

WYNIKI

  • Rdzeń ten sekcji stanowi opisowa prezentacja najważniejszych odkryć zawierająca odwołania do każdego rysunku oraz tabeli.
  • Najłatwiej zapisać wyniki opierając się na rysunkach i tabelach.
  • Struktura tekstu powinna odzwierciedlać porządek występowania rysunków i tabel.
  • Wyniki eksperymentu powinny być zaprezentowane w kolejności, która będzie logicznie wspierać hipotezę.
  • Będą one kluczowe dla sekcji Dyskusja, tutaj można ograniczyć się jedynie do przedstawienia danych. Kwestię tę omówimy szerzej w sekcji Dyskusja.
  • Kluczowe wyniki, które zostaną zaprezentowane, zależeć będą od postawionych wcześniej pytań. Mogą one obejmować takie kwestie, jak najbardziej widoczne schematy, zasadnicze różnice, podobieństwa, korelacje, itp.

Oto kilka prostych sposobów na to, jak przedstawić wyniki w sposób prosty i zrozumiały dla czytelnika:
? Nie ma potrzeby powtarzania dokładnych wartości z rysunków i tabel. W tym miejscu warto wskazać jedynie najważniejszy wynik lub schemat.
? Nie przytaczajmy surowych danych, jeśli możemy je potem uogólnić w tekście.

Ważne, by przytoczyć również negatywne wyniki, nawet jeśli nie potwierdzają one naszej hipotezy.

TABELE I WYKRESY

  • Zasadniczo wykresy służą do porównania wyników eksperymentów, zaś tabele do ich zaprezentowania.
  • Rysunki i tabele powinny być jednoznaczne i zrozumiałe bez konieczności odwoływania się do tekstu.
  • Należy je również kolejno ponumerować.
  • Powinny mieć one przypisane oddzielne numery w takiej kolejności, w jakiej przywoływane są w tekście.
  • Każdy rysunek i tabela musi zawierać krótkie omówienie wyników w formie opisu.
  • Opisy wykresów powinny znajdować się bezpośrednio pod nimi, natomiast opisy tabel – nad nimi.

Efekt wizualny ma tu zasadnicze znaczenie.
? Unikajmy ścieśnionych wykresów i starannie dobierajmy skalę.
? Używajmy właściwego rozmiaru czcionki do opisu osi, aby opis był jak najbardziej czytelny.
? Można tu stosować także łatwo rozpoznawalne symbole i zbiory danych.
? Unikajmy rozwlekłych, skomplikowanych tabel, które można zawsze umieścić w materiałach dodatkowych.

DYSKUSJA

Celem tej sekcji jest zinterpretowanie otrzymanych wyników w obliczu już posiadanej wiedzy na temat przedmiotu badań oraz objaśnienie, w jaki sposób rzucają one nowe światło na dany problem.

Dyskusja będzie się łączyć z wprowadzeniem przez hipotezę, jednak bez powielania zawartych wcześniej kwestii. Innymi słowy, informujemy, w jaki sposób nasze badanie posunęło naprzód daną dziedzinę nauki w stosunku do stanu wiedzy przedstawionego we wstępie.

Jest kilka fundamentalnych kwestii, które powinna zawierać dyskusja.

1. Czy wyniki stanowią odpowiedź dla postawionej hipotezy?
Jak są interpretowane?

2. Czy wyniki są zgodne z opublikowaną dotąd literaturą? Jeśli nie, czy proponują alternatywne rozwiązanie problemu?

3. Jaką nową interpretację przedstawionej we wprowadzeniu hipotezy możemy zaproponować na podstawie wyników badań?

4. Jeśli jest to uzasadnione, jakie dalsze eksperymenty planujemy przeprowadzić w ramach badania?

Dyskusja nie powinna prezentować nowych wyników. Można w niej jednak zawrzeć diagram przedstawiający sposób, w jaki wyniki poszerzają aktualny stan wiedzy. Jeśli, na przykład, obiektem naszych badań był transporter błonowy i odkryliśmy nowe informacje na temat jego mechanizmu, możemy uwzględnić diagram ukazujący, w jaki sposób wyniki te pomagają wyjaśnić funkcjonowanie transportera.

Nie wyolbrzymiajmy wpływu naszych badań na przyszłość nauki. Starajmy się nie nadinterpretować wyników i wpływu naszego badania na naukę. Jeśli się ku temu skłonimy, ułatwiamy recenzentom znalezienie niedociągnięć w pracy.

UWAGI OGÓLNE

Upewnijmy się, że znamy i rozumiemy wytyczne dla autorów opublikowane przez interesujące nas czasopismo. Często zawierają one istotne informacje, takie jak limit słów lub stron, wytyczne dotyczące wykresów oraz stylu bibliografii. Tych wskazówek należy się bezwględnie trzymać.

Dobrze jest również dać pracę do przejrzenia kilku osobom (zarówno z branży, jak i spoza niej). Upewnijmy się, że tekst jest zrozumiały dla szerokiego grona odbiorców.

Przewodnik pisania naukowego: nauki społeczne

Przewodnik pisania naukowego: nauki społeczne

Poradnik redagowania tekstów z dziedziny nauk społecznych został opracowany przez dr. B. Schultza, socjologa. Poradnik nakreśla istotne, często pomijane aspekty redagowania artykułów w dziedzinie nauk społecznych oraz uwzględnia wszystkie etapy redagowania tekstu naukowego. Podpowiada jak uniknąć błędów oraz jak podnieść standard artykułu.

OGÓLNE WSKAZÓWKI

W przeciwieństwie do tak zwanych nauk ścisłych, wiele publikacji w obszarze nauk społecznych używa konstrukcji zawierających pierwszą osobę liczy pojedynczej lub mnogiej ? unika się przez to nadmiernego używania strony biernej. Specyfika dziedziny pozwala więc na pisanie w bardziej aktywny i bezpośredni sposób. Mimo przyzwolenia na konstrukcje pierwszoosobowe, należy pamiętać o profesjonalnym i obiektywnym tonie całej wypowiedzi pisemnej.

Niektóre odgałęzienia nauk społecznych preferują konwencje pisania odbiegające od proponowanego tu formatu. Przykładem mogą być obszary rozważań teoretycznych. Nie aplikują one metod dających konkretne wyniki, więc poszczególne fragmenty tekstu nie muszą być tytułowane tak, jak sugerujemy. Przed rozpoczęciem pisania warto więc zapoznać się z publikacjami podobnego typu. Daje to rozeznanie w najczęściej stosowanych konwencjach i stylach pisania naukowego. Pomocne może okazać się także opracowanie listy możliwych wydawnictw, gdzie przygotowywany tekst mógłby się ukazać.

Można oczywiście wyrażać pewne myśli za pomocą cytatów z odpowiedniej literatury, ale uciekajmy się do tego tylko wtedy, gdy cytat w swojej oryginalnej formie ma kluczowe znaczenie dla pracy lub konkretnego argumentu. Cytat musi bezwzględnie zawierać informację o stronie publikacji, na której się znajduje.

Każde wydawnictwo ma swoje własne wytyczne, do których należy się zastosować. Oprócz standardowych informacji o odstępach, rodzaju i rozmiarze czcionki czy marginesach, zawierają one także wzmianki o wcięciach, stosowaniu wielkiej litery, cytowaniu, nagłówkach i podtytułach, oraz wielu innych szczegółach technicznych. Tabele i grafy mają osobny zestaw wymagań.

OGÓLNY UKŁAD ARTYKUŁU

KLUCZOWA PORADA: Tytuł jest niejako ?twarzą? artykułu i trzeba go starannie przemyśleć. Powinien być zwięzły i informatywny, bez wyrażeń rodem z żargonu naukowego czy skrótów, które nie są powszechnie znane. Tytuły artykułów w naukach społecznych zazwyczaj wpisują się w trzy podstawowe konwencje:

Najczęściej umieszcza się opisowe zdanie po kluczowym wyrażeniu oddzielonym dwukropkiem:

  • ?Autorytaryzm konkurencji: Zastosowanie teorii w rozumieniu zjawiska odradzania się populistycznych siłaczy w Europie Wschodniej?.
  • W ramach tej konwencji wyrażenie kluczowe można także umieścić na końcu tytułu, np.
  • ?Zastosowanie teorii w rozumieniu zjawiska odradzania się populistycznych siłaczy: Autorytaryzm konkurencji w Europie Wschodniej?.

Drugim sposobem jest postawienie prowokacyjnego pytania, po którym umieszczamy opisowe zdanie:

  • ?Czy liberalna demokracja stoi na skraju zagłady? Wyjaśnienie powstania autorytarnej polityki konkurencji w Europie Wschodniej?.

Ostatnią akceptowalną opcją jest tytuł w formie jednego zdania wyjaśniającego cel badania:

  • ?Zastosowanie politycznej analizy porównawczej do wyjaśnienia powstałego zjawiska populizmu w Europie Wschodniej?.

ABSTRAKT

KLUCZOWA PORADA:  Zarówno tytuł, jak i abstrakt wpływają na to, jak dogłębnie czytelnik zapozna się z przedstawionym mu tekstem. Po przeczytaniu streszczenia powinien mieć zarysowany cel tekstu, zastosowane metody i główne wnioski. Większość publikacji w naukach społecznych nie wymaga rozbicia abstraktu na określone sekcje (np. metody, wyniki, wnioski). Ten element pracy powinno się czytać jak jeden ciągły akapit, który zwięźle i płynnie prezentuje zawarte w nim informacje.

Większość wydawnictw ogranicza streszczenia do 250 lub 300 słów. Nie należy przekraczać górnej granicy.

Abstrakty z literówkami lub słabą organizacją wewnętrzną nie zachęcają do zagłębienia się w pozostałe części artykułu.

Warto rozpocząć od dwóch lub trzech zdań, które osadzą omawiane badania w ramach odpowiedniej literatury i dyskusji prowadzonych w danej dziedzinie. Cytaty nie są konieczne, chyba że artykuł wyraźnie dotyczy zagadnień poruszanych w innej publikacji.

W abstrakcie należy przedstawić swój argument lub tezę i stwierdzić, jakie jest planowane rozwiązanie tego zagadnienia.

Abstrakt powinien kończyć się podsumowaniem najważniejszych wyników, odwołaniem się do tego, jak artykuł rozwiązuje problemy badawcze.

Tej części powinny towarzyszyć także słowa kluczowe, zazwyczaj w liczbie trzech do pięciu, które są powszechnie stosowane w danej poddyscyplinie.

WPROWADZENIE

Większość części wprowadzających zajmuje dwa lub trzy akapity. Powinno się w nim zawrzeć cytaty, które sytuują pracę w ramach istniejącej literatury, ale nie ma potrzeby długiego rozważania osiągnięć innych badaczy. Treść powinna być przedstawiona na tyle zwięźle, aby swobodnie przeprowadzić czytelnika przez układ artykułu.

Pierwsze kilka zdań należy zaplanować tak, aby przedstawiały główny problem badawczy.

W pierwszym akapicie warto odwołać się do tego, co już zostało zbadane, wskazać, co jest niejednoznaczne, niepełne lub nieznane i stwierdzić, w jaki sposób artykuł niweluje te braki.

W ostatnim akapicie wstępu należy jasno określić cel artykułu za pomocą zdań takich jak “Celem niniejszej pracy jest…”

Postawione pytania badawcze powinny być powiązane ze wspomnianym celem. Mogą być ujęte w formie pytań lub opisane jako interesujące badacza obszary.

Należy wskazać sposób, w jaki autor planuje rozwiązać te problemy w oparciu o odpowiednią literaturę i wybrane metody badawcze.

Napisanie wprowadzenia jako chronologicznie ostatniego może być korzystniejsze, ponieważ wtedy mamy dokładniejsze pojęcie o finalnej treści tekstu.

PRZEGLĄD LITERATURY

Recepcja artykułu zależy od umiejscowienia go w ramach uznanych autorytetów. Ponadto należy wykazać, jak opisane w nim ustalenia opierają się na dostępnej wiedzy. Potrzebny jest do tego gruntowny przegląd najbardziej adekwatnej literatury. W wielu przypadkach komentarze recenzentów dotyczące jakości odnoszą się głównie do tej sekcji. Istnieje kilka sposobów na zorganizowanie przeglądu literatury, ale możemy wyróżnić trzy najpopularniejsze podejścia:

Podział literatury na dominujące argumenty lub szkoły myślenia:

  • Jest to najbardziej przydatne w przypadku, gdy teza lub praca dyplomowa opiera się na konkretnej perspektywie teoretycznej, jak marksizm czy neoliberalizm.
  • Trzeba więc napisać krótki akapit, wymieniając odpowiednie podejścia lub szkoły myślenia.
  • Następnie należy omówić je w przedstawionej kolejności.
  • Niech to literatura prowadzi debatę, nie autor. Na przykład: Chociaż Johnson (2011) twierdzi, że neoliberalizm zwiększa PKB, Hawkins (2013) pokazuje, że taka polityka godzi w klasę średnią, co popiera empirycznymi danymi z Peru.
  • Należy zakończyć jasnym stwierdzeniem, które podejście jest preferowane w artykule. Wybór musi być oczywiście uzasadniony.
  • Można użyć nagłówków podpozycji do oddzielenia tematów czy podejść, ale nie jest to konieczne.

Tematyczny podział literatury:

  • Jest to najbardziej przydatne, gdy autor odnosi się do luki w źródłach.
  • Podobnie jak w poprzednim podejściu, warto zacząć od akapitu wprowadzającego zakresy tematyczne, według których podzielono źródła.
  • Ten element pracy należy zakończyć sytuując opracowany tekst w jednym z obszarów i określając sposób, w jaki zasób źródeł poszerza się dzięki publikacji tego artykułu.

Chronologiczna analiza źródeł:

  • Jest to najbardziej przydatne podejście w przypadku, gdy autor zajmuje się sprawami historycznymi lub śledzi ewolucję problemu społecznego.
  • Warto więc wypunktować, kiedy i w jaki sposób paradygmaty zostały przesunięte, a także określić jaki kierunek dziedzina przyjęła po tej zmianie.
  • Sekcję można zakończyć stwierdzając, gdzie zasoby sytuują się obecnie.

METODY

Wydzielanie osobnej sekcji na metody nie jest koniecznością dla każdego artykułu w naukach społecznych. Nie ma takiej potrzeby dla tekstów wyraźnie teoretycznych lub retorycznych. Jednak dokument, który stosuje powszechnie znane metody badań naukowych, powinien poświęcić osobną sekcję na omówienie wybranego podejścia metodologicznego.

Należy upewnić się, że pytania badawcze wiążą się z metodami.

Warto spróbować przewidzieć pytania lub komentarze, które mogłyby pochodzić od ktoś niezaznajomionego z prowadzonymi badaniami. W tej sekcji można od razu rozwiać te wątpliwości.

  • Na przykład, jeśli stosowane są metody jakościowe, trzeba jasno określić, jak zbierano uczestników, w jakim środowisku pozyskano dane, a także omówić wszelkie inne czynniki, które mogłyby mieć wpływ na wyniki.
  • Te pozorne detale są oczywiste dla autora, ale nie będą takimi dla recenzenta, o ile nie zostaną wyraźnie opisane.

Uzasadniając projekt i zakres badań warto przytoczyć inne prace, w których używano podobnych metod.

WYNIKI

W tej sekcji unikamy rozważań na temat znaczenia wyników czy ich analizy. Zamiast tego należy przedstawić otrzymane dane w sposób jasny i klarowny, pamiętając, że nieznaczące lub nieoczekiwane wyniki nadal do czegoś prowadzą i nie powinno się ich pomijać. Sposób, w jaki przedstawione są wyniki, powinien odwoływać się do zastosowanych metod.

Wyniki badań ilościowych korzystnie przedstawiają się w postaci dobrze przemyślanej tabeli.

  • Nie trzeba omawiać każdej statystyki. Zamiast tego można odesłać czytelnika do tabeli i podkreślić te aspekty, które są najbardziej znaczące dla pracy.

Prezentacja wyników jakościowych może z kolei przyjąć kilka form:

  • Identyfikacja wątków, które pojawiły się podczas wywiadów i obserwacji, zorganizowanie danych według tych motywów
  • Uporządkowanie wyników według zadawanych pytań, przedstawienie odpowiedzi w formie akapitów
  • Przypisanie uczestnikom pseudonimów i odwoływanie się do nich w taki właśnie sposób przez cały tekst

ANALIZA LUB DYSKUSJA

Dopiero ta część tekstu zawiera omówienie doniosłości naukowej wyników przedstawionych w poprzedniej sekcji. Należy więc połączyć je z podstawową wiedzą przedstawioną w przeglądzie literatury.

Autor powinien przeprowadzić czytelnika przez wyniki, które potwierdzają lub podważają dokonania wspomniane w omówieniu źródeł:

  • Pozytywny i znaczący związek między imigracją i wartością nieruchomości podważa wcześniejsze założenia, zwłaszcza te sugerowane przez Brooks (2008) i Jones (2001).

Autor powinien także podkreślić, co zrobił inaczej niż poprzednicy, aby dojść do otrzymanych wniosków. Jest to konieczne zwłaszcza wtedy, gdy podważają one poprzednie osiągnięcia:

  • Mimo że Smith (2010) odkrył, iż artyści w obszarach miejskich część swoich dzieł rozpowszechniają za pomocą kanałów online, obecne badania wykazały, że nie można powiedzieć tego samego o artystach z obszarów wiejskich.

Omówić należy wszystkie otrzymane wyniki, nie tylko te istotne dla postawionej tezy. Warto też przeprowadzić racjonalną dyskusję nad tym, dlaczego dany wynik jest nieważny lub nieoczekiwany.

Lepiej unikać stwierdzeń sugerujących przesadną pewność, takich jak ?Ten wynik udowadnia, że…?” lub ?To odkrycie ostatecznie unieważnia dotychczasowe dokonania?? Zamiast tego można sięgnąć po wyrażenia typu ?sugeruje” lub ?wskazuje”, umieszczając swoje ustalenia w odpowiedniej pozycji względem innych badań.

Dosłowne cytowanie wyników nie jest dobrym posunięciem na tym etapie. Celem tej części jest rozszerzenie sekcji z wynikami i zaoferowanie pogłębionej analizy ich znaczenia w szerszym kontekście dostępnych odkryć.

WNIOSKI

Podsumowując tekst należy unikać przeglądu wyników. Oprócz krótkiego streszczenia pracy powinny się tam znaleźć również następujące punkty:

Ograniczenia badawcze i sposoby, w jakie mogły one mieć wpływ na wyniki

Podkreślenie tego, jak przedstawiona praca opiera się na dokonaniach innych naukowców

Określenie, co jeszcze należy zrobić w tym obszarze. Najkorzystniejszą dla autora sytuacją jest prowadzenie sugerowanych dalszych działań w ramach autorskiego programu badawczego, co daje realną szansę na rozszerzenie wniosków w przyszłości. Ponadto, jeśli badania dotyczą dużego projektu, jak choćby pracy doktorskiej lub habilitacyjnej, publikowanie pełnych wyników w kilku tekstach może być pomocne podczas jego opracowywania.

Trzeba pamiętać też o tym, aby nie zaskoczyć czytelnika nowymi informacjami w ostatniej części artykułu.

Jak pisać artykuły by zostały opublikowane w prestiżowym periodyku zagranicznym?

Jak pisać artykuły by zostały opublikowane w prestiżowym periodyku zagranicznym?

Publikacja wyników prac w prestiżowych wydawnictwach zagranicznych znajdujących się na liście filadelfijskiej jest dążeniem większości naukowców.  Zadanie to jednak wymaga wytrwałości i przestrzegania wielu ważnych zasad:
Najważniejszą kwestią jest przestrzeganie wytycznych, jakimi kieruje się dane wydawnictwo. Są one publikowane w internetowych witrynach czasopism w zakładkach ?Dla autorów?.

Dobrą taktyką jest także zapoznanie się z ostatnio publikowanymi przez czasopismo artykułami i porównanie ich formy z własną pracą.

Zachowanie formy, poprawnego podziału na podrozdziały czy zgodności formalnej z obecnie obowiązującymi przepisami wydają się być oczywistymi elementami doskonałej publikacji.

Nawet jeśli artykuł będzie miał idealnie zachowane proporcje pomiędzy poszczególnymi częściami wciąż może zostać odrzucony przez redakcję wybranego periodyka zagranicznego. Poniżej przestawimy sposoby jak się ustrzec najczęściej spotykanych błędów, które bywają przyczyną braku akceptacji dla publikacji:

Błędy merytoryczne, które dotyczą niezgodności treści z aktualnymi doniesieniami naukowymi.

Proponowane rozwiązanie*** Aby wyeliminować tą grupę błędów należy zapoznać się z najnowszą, obszerniejszą literaturą, dobraną zgodnie z przedmiotem i celem pracy.

Błędy formalne, które oznaczają niezgodność treści z aktualnie obowiązującymi przepisami, a także z zakresem lub formą opisywanego zjawiska czy procesu.

Proponowane rozwiązanie*** Aby uniknąć błędów formalnych należy sprawdzić wszystkie informacje i za pomocą przypisów udokumentować ich pochodzenie.

Błędy językowe wynikające z braku precyzji w posługiwaniu się słowem pisanym. Często spotykanym błędem jest niewłaściwy styl, niejasne wypowiedzi, zawiłe zdania. Problemy te często wynikają z braku wystarczającej biegłości posługiwania się językiem angielskim.

Proponowane rozwiązanie*** Aby uniknąć błędów językowych zalecana jest korekta redakcyjna tekstu przeprowadzona przez wykwalifikowanego native speakera z doświadczeniem w publikacjach z pokrewnej dziedziny.

Błędy edycyjne związane z brakiem systematyki w posługiwaniu się narzędziem edycji tekstu.

Proponowane rozwiązanie*** Aby uniknąć błędów edycyjnych warto opracować wzór edycji tekstu tak by tekst pracy był jednolity pod względem zastosowanych czcionek, ich rozmiarów, akapitów, interlinii i numeracji.

 

Mamy nadzieję, że wymienione wyżej porady pomogą w przygotowaniu prac do publikacji, których życzymy jak najwięcej!

Jak zwiększyć szanse na publikację w uznanych pismach zagranicznych?

Jak zwiększyć szanse na publikację w uznanych pismach zagranicznych?

academicJednym z najistotniejszych elementów dorobku naukowego są publikacje wyników badań. Popularne w środowisku naukowym jest stwierdzenie, że jeśli wyniki pracy nie zostały opublikowane, to formalnie nie istnieją.

Aby owoce pracy naukowej zyskały zainteresowanie na arenie międzynarodowej niezbędna staje się publikacja w periodykach o światowym zasięgu (marzeniem każdego badacza jest publikacja w czasopiśmie znajdującym się na sławetnej Liście Filadelfijskiej). Wymaga ona jednak przetłumaczenia tekstu na uniwersalny język czyli angielski. Choć wielu z nas zna języki obce w stopniu pozwalającym na swobodną komunikację z obcokrajowcem, to jednak tłumaczenie tekstu naukowego na własną rękę może się okazać trudną do pokonania komplikacją.

pub papersTeksty przeznaczone do publikacji naukowej poddawane są wnikliwej analizie sztabu specjalistów. Ich zadaniem jest nie tylko wychwycenie ewentualnych błędów merytorycznych. Jednym z najważniejszych kryteriów w ocenie pracy jest jej niepodważalna poprawność językowa. Jeśli budzi ona zastrzeżenia, nawet najbardziej odkrywczy artykuł nie otrzyma akceptacji redakcji.

Formalna angielszczyzna rządzi się specyficznymi regułami, trudnymi do opanowania dla osoby nieposługującej się nią na co dzień i niestety często artykuły przeznaczone do publikacji są odrzucane przez recenzentów nie z racji na ich zawartość merytoryczną lecz język, który wymaga korekty native speakera.

Co zatem mogą zrobić naukowcy, dla których języka angielski nie jest językiem ojczystym lecz którzy chcą zaistnieć na arenie międzynarodowej i z powodzeniem publikować swoje prace za granicą?

Istnieją dwa sposoby by zwiększyć szanse na publikację prac w uznanych pismach zagranicznych:

  1. Pierwszy z nich to udział w międzynarodowych projektach naukowo-badawczych. Okazuje się, że projekty takie nie tylko zwiększają przepływ informacji co często poprawia zawartość merytoryczną artykułu ale też poprawiają szanse na publikację zagraniczną jeśli w zespole znajdują się osoby, których językiem jest język angielski i które skorygują artykuł, będący podsumowaniem prac pod kątem poprawności językowej.

 

  1. Drugim sposobem zwiększającym szansę na publikację jest poddanie artykułu przed jego wysłaniem do wydawnictwa profesjonalnej korekcie językowej. Korekta taka przeprowadzana jest przez native speakera języka angielskiego z doświadczeniem w publikacjach i znającym słownictwo branżowe. Korektę taką oferują firmy z kilkudziesięcioletnim doświadczeniem jak AJE lub Elsevier a także młodsze firmy zapewniające podobną jakość w znacznie przystępnej cenie jak eCORRECTOR.

baner październik (1)